Facer balance dun ano como o de 2011 para un representante dunha forza política sensible coas persoas máis desfavorecidas como é o BNG non deixa de ser doloroso. A crise económica e as súas consecuencias para multitude de familias ten sido unha constante ao longo de todo o ano. Pero a resposta dos responsables políticos nos gobernos central e autonómico tampouco impulsaron medidas que serviran para paliar a situación.

No ámbito estatal, as políticas postas en marcha polo PSOE, que culminaron coa antidemocrática reforma constitucional do pasado mes de agosto, serviron para consolidar un sistema neoliberal ao servizo dos mercados e dos ditados de Merkel e Sarkozy. Ademais, baixo o pretexto de reducir gastos e fomentar a política de austeridade, decidiron aplicar un forte recorte das prestacións e os servizos sociais que non fixo máis que aumentar a situación de precariedade e inestabilidade de boa parte da poboación.

Pero o 2011 tamén trouxo, tras as eleccións xerais do 20 de novembro, a confirmación da presenza do BNG no Parlamento estatal. Os nosos representantes seguirán sendo a voz de Galiza en Madrid, a voz que defenderá os intereses dos galegos e galegas e que manterá o forte compromiso coa solución máis acaída aos problemas dos nosos sectores produtivos.

Se a xestión do goberno estatal serviu para empeorar as condicións de vida dos traballadores e traballadoras, o goberno do PP na Xunta tampouco achegou ningunha solución aos problemas de Galiza. Pola contra, os máis de dous anos e medio dos populares ao fronte do goberno galego só serviron para certificar o fracaso máis absoluto das políticas de Núñez Feijóo.

Precisamente baixo a súa presidencia, Galiza tense situado como a comunidade con maior incremento do paro, ao tempo que ten posto en marcha os recortes máis inxustos da historia democrática, ao afectar aos dos piares da nosa sociedade, como son a sanidade e os servizos sociais e o ensino. Profesorado, infraestruturas escolares, axudas de emerxencia social, servizo de asistencia no fogar ou plans concertados son algúns exemplos nos que a Xunta do PP aplicou a tesoira.

En Vigo as consecuencias da crise tamén se deixan notar: Arredor de 31.000 persoas en situación de desemprego e 600 desafiuzamentos ao longo deste ano e máis de 5.000 familias que precisan axudas para libros e comedor configuran a radiografía dunha cidade que necesita unha aposta decidida pola xeración de emprego e os servizos sociais. Diante desta situación cómpre priorizar onde se van gastar os cartos dos vigueses e viguesas por riba das humanizacións. En definitiva, hai que priorizar as persoas por riba das baldosas e atender as necesidades reais da cidadanía, máis alá do que simplemente queda bonito.

Na nosa cidade o 2011 tamén foi o último ano de goberno de BNG e PSOE, do que queda unha importante pegada nos eidos deportivo, cultural, e deportivo, sen esquecer o esforzo que fixemos no Casco Vello. Tras as eleccións municipais de maio e na última metade do ano, constatouse que o PSOE está ao fronte dun goberno en minoría e que é incapaz de poñer rumbo á situación que atravesa a cidade. Resultan preocupantes os recortes que na participación democrática estableceu o alcalde da cidade, impedindo a intervención de colectivos no pleno; afogando a colectivos sociais que manifestan a súa crítica e mesmo incumprindo acordos plenarios.

Neste 2012, os concelleiros e concelleira nacionalistas mantemos o noso compromiso de traballar en beneficio da cidade, porque quedan moitos asuntos pendentes aos que aos facer fronte: a crise do sector naval, da automoción, do pequeno e mediano comercio, e o escandaloso aumento do paro, así como o servindo de garante ao funcionamento democrático deste concello.

Para milleiros de persoas na nosa cidade, a palabra emprego é unha preocupación constante. Unha palabra que provoca anguria e mesmo pesadelos. Non podemos ficar de brazos cruzados ante esta situación, unha situación provocada por unha crise económica que están a pagar aqueles e aquelas que non a provocaron, como se denunciou nas mobilizacións do 1 de maio. Para o BNG de Vigo, a aposta polo emprego é algo vital, a diferencia doutras forzas políticas que falan de emprego pero non explican cales son as súas propostas, como o Partido Popular da señora Corina Porro.

Non podemos esquecernos das familias que teñen practicamente a todos os seus membros sen traballo (o outro día, nunha reunión en Comesaña comentábanme o caso dunha familia na que a nai e o pai perderon o traballo, os fillos estaban buscando o primeiro emprego, e tiveron que retirar ao avó dunha residencia para a terceira idade na que estaba para sobrevivir coa súa pensión). Tampouco podemos esquecernos dos mozos e das mozas que demandan a súa primeira oportunidade no mundo do traballo, ao saír da Universidade ou dos ciclos de Formación Profesional.

O noso compromiso é a posta en marcha dun plano de emprego municipal a dous anos (2012 e 2013) que cre postos de traballo vinculados a pequenas obras e servizos municipais. (máis…)

Cando se achegan as eleccións, as persoas que nos dedicamos á política facemos pre-campaña e campaña electoral. Ás veces criticásenos por iso. Pero tanto eu como os meus compañeiros e compañeiras do BNG estamos convencidos de que moitos dos ataques indiscriminados cara a mal chamada “clase política” non son máis que unha forma de desacreditar a propia democracia, fomentar o conformismo e manter no poder real aos mesmos de sempre.  E pretendemos demostrar que non todos os políticos son iguais.

Volvendo ao rego. Nesta pre-campaña, que xa comezou, estamos a realizar reunións con afiliados e simpatizantes polos barrios e parroquias da cidade de Vigo, así como con distintos colectivos interesados en escoitar as nosas propostas. Teño escoitado moitas cousas nestas reunións, desde historias estarrecedoras sobre a crise (exemplo: a dunha familia que saca ao seu avó dunha residencia de anciáns para poder ter o efectivo da pensión), pasando por peticións sobre obras concretas nas parroquias, até reflexións sobre o futuro do nacionalismo e da esquerda nestes tempos difíciles.

O pasado luns, por exemplo, estiven en Comesaña, onde puidemos visitar ás mulleres que facían distintas actividades (pilates, pintura), tomar algo no bar cos veciños e veciñas e posteriormente facer a nosa reunión de traballo. (máis…)

Este luns o pleno suspendeuse antes de tempo por mor das protestas das traballadoras da limpeza, co cal o BNG quedou sen presentar varias mocións de importante contido. Unha delas tiña a ver coa nosa preocupación polos distintos recurtes sociais que se veñen producindo, tanto desde o goberno central como desde a Xunta de Galiza.

Ademais da nosa crítica á reforma das pensións e outras medidas de axuste, os nacionalistas estamos fondamente preocupados pola desprotección na que se van atopar moitas persoas que viven por baixo do limiar da pobreza, na que se atopan no noso país máis de 600.000 persoas. Non obstante, o número de persoas perceptoras da renda de integración social de Galiza (RISGA) é menor de 5.000 e os orzamentos elaborados pola Xunta de Galiza para 2011, malia recoñecer que vai haber un incremento de solicitudes do 18%, para 2011, conxelaron a contía total.

Debemos prestar atención ao que iso significa: recoñécese que vai haber persoas con dificultades moi graves para comprar comida ou pagar o aluguer e a pesar diso non se dotan máis fondos. (máis…)

Crise económica. Dúas palabras que definen claramente este 2010 que esgota os seus días. As consecuencias das erradas políticas neoliberais que no ano 2009 xa deixaron sentir a súa dureza, foron neste ano aínda moito máis severas. Os 30.000 parados rexistrados na nosa cidade e os 60.000 que hai na comarca son cifras suficientemente elocuentes para avaliar a gravidade da situación pola que estamos a pasar.

A crise económica azouta con forza e faino sobre os sectores máis desfavorecidos e a clase traballadora. Recortes nos dereitos laborais e nas prestacións salariais, unha reforma laboral que se fai á marxe dos sindicatos e a reforma das pensións que está en marcha. Estas foron as medidas que o goberno do PSOE impuxo neste ano como solución á crise. E fíxoo coa crítica hipócrita dun Partido Popular que cala e non di cales son ás súas receitas para saír da difícil situación que atravesamos. Posiblemente non fala, porque non ten moito que dicir. O exemplo témolo no goberno do PP na Xunta. O señor Alberto Núñez Feijóo, que prometeu como candidato resolver todos os problemas que tiñamos en 45 días, non puxo aínda nin unha soa medida eficaz enriba da mesa contra a crise. Non adopta solucións para a xeración de emprego e reduce os recursos destinados aos servizos sociais. Porén a súa política está a ter un dos seus eixos na privatización dos servizos públicos como a sanidade e aí está, por exemplo, a privatización do novo hospital de Vigo. (máis…)

Estamos afeitos a escoitar promesas e compromisos dos responsables do Partido Popular e do PSOE para dar resposta ás vellas reivindicacións da cidade. Ano tras ano, os uns e os outros, reiteran a súa disposición a saldar esas débedas, pero a realidade e teimuda, o tempo pasa e os proxectos non avanzan. Os compromisos esvaécense cando as promesas deben facerse realidade, que é na elaboración dos orzamentos.

Coñecidas xa as contas da Xunta e o Estado para 2011, os investimentos que os gobernos do PP e o PSOE destinarán a Vigo son igual de decepcionantes que os de exercicios anteriores. Non hai en ningunha das dúas administracións unha aposta clara por impulsar os proxectos de infraestruturas que levamos anos reclamando, nin polas novas dotacións que precisa a cidade. As partidas para as actuacións previstas son escasas e, como ten denunciado o BNG, son a mellor proba de que unha vez máis non se van cumprir os prazos comprometidos.

Non só non cumpren senón que o que fan e deixar proxectos básicos en mans da iniciativa privada. Si o PP vai privatizar a construción e xestión do novo hospital, o PSOE sigue a súa estela e a ampliación de Rande vaina facer con financiamento privado; como consecuencia ampliarase a concesión da AP-9 e seguiremos pagando máis anos. (máis…)

Redución dun cinco por cento do salario dos funcionarios e funcionarias, conxelación das pensións contributivas, eliminación da retroactividade nas axudas da Lei de Dependencia ou supresión do cheque-bebé. Son medidas que nada nos sorprenderían se quen as implanta é un goberno de dereitas co falso pretexto de facer fronte as consecuencias da crise económica que estamos atravesando. Xa estamos afeitos ás políticas anti sociais do Partido Popular e lamentablemente, con cada paso que da na súa xestión, o Goberno da Xunta de Galiza non deixa que o esquezamos.

O que non entra dentro da lóxica é que un goberno que se di de esquerdas, como é o que preside o socialista José Luis Rodríguez Zapatero, asuma o ideario da dereita e nestes momentos de dificultade basee a súa política económica nun paquete de medidas que supoñen importantes recortes sociais e merman o poder adquisitivo das capas sociais que máis fondamente están sentido os efectos da crise. (máis…)

A situación de crise económica ten levado ao Goberno do Estado a facer unha proposta de revisión do Pacto de Toledo cunha serie de medidas que modifican o modelo de relacións laborais vixentes. Aínda que non hai argumentos que relacionen o momento de crise co sistema laboral actual, unha vez máis as medidas propostas menoscaban os dereitos dos traballadores e as traballadoras. Sen ser os responsables do difícil momento económico que atravesamos, quérese cargar as consecuencias sobre as súas costas cunha reforma baseada na flexibilización e precarización laboral.

Co mal pretexto de querer garantir o sistema público de pensións, unha das medidas que sacou da manga o Goberno do Estado foi o incremento da idade de xubilación dos 65 aos 67 anos. Xustifican a proposta en que o incremento da esperanza de vida e o futuro incerto do número de persoas anciáns porá en perigo a viabilidade futura do sistema de pensións. Trátase dun argumento erróneo e retorcido porque, sendo certas esas premisas, non teñen en contra outros aspectos que poden modificar o resultado final. O problema non é que haxa máis pensionistas, senon que non exista un número de cotizantes suficientes para asumir ese incremento. Por iso, desde o BNG pensamos que a solución debe ser outra; crear emprego e fomentar a incorporación ao mercado de traballo para aumentar o número de cotizantes. Sen dúbida, o futuro das pensións vai ligado á capacidade da economía para crecer, incrementar a produtividade e xerar emprego.

Na proposta do Goberno do Estado asoma tamén a posibilidade de recudir a contía das pensións. Quérese ir cara a unhas pensións mínimas subministradas pola Seguridade Social, o que conlevará que a cidadanía non teña máis remedio que garantir o seu futuro con plans de pensións xestionadas por institucións financieiras. Fronte a este camiño, desde o Bloque Nacionalista Galego cremos que cómpre reforzar o sistema de pensións público, para asegurar ingresos dignos cando as persoas rematan a súa vida laboral.

A protección dos dereitos dos traballores e traballadoras serán sempre a nosa prioridade. Por iso no BNG non só nos opoñemos á proposta de reforma laboral, senon que imos máis alá. Consideramos necesario un cambio nas relacións laborais, pero xustamente na medida contraria a que está enriba da mesa. O obxectivo debe ser precisamente reforzar a protección dos empregados e empregadas.

Temos que ir a unha regulación máis equitativa, que garanta a estabilidade no emprego e marque límites á flexibilidade na contratación temporal e a tempo parcial. É preciso tamén reorientar as políticas de fomento do emprego, dirixindo as axudas para a contratación de colectivos específicos nos que se dan as maiores taxas de desemprego. O obxectivo prioritario debe ser a xeración de emprego e neste senso unha das medidas polas que debemos apostar é por un mellor reparto do tempo de traballo. Os nacionalistas defendemos que se debe incentivar a acomodación do horario á conciliación da vida familiar e propiciar un gran pacto en todos os sectores e actividades económicas para avanzar cara un novo patrón de horarios laborais.

Calquer acordo en materia económica e de emprego ten que basearse nun novo marco, abandonando a doutrina económica neoliberal, principal responsable da crise que estamos a padecer. Desde o BNG apostamos por afondar nun cambio estrutural que esté enraizado no desenvolvemento da economía baseada no traballo produtivo e non especulativo, imperante nas últimas décadas. Neste novo contexto debe cobrar especial protagonismo o sector público como garante dun desenvolvemento económico sustentábel e dun reparto xusto e equitativo da riqueza.

Dar resposta ás consecuencia da crise económica. Esa foi a premisa coa que o BNG afrontou a elaboración dos orzamentos municipais que hai uns días aprobamos inicialmente no pleno. Quixemos volcar o esforzo financieiro en atender as necesidades dos vigueses e viguesas que máis fondamente están a sentir a incidencia da difícil situación económica. Foi por iso que incrementamos o gasto social, definimos medidas contra a crise e reforzamos o investimento produtivo.

A proba do noso compromiso son as cifras. Hai quen fachandea da súa implicación co social, pero logo non o evidencia con feitos. Nós si o facemos, consignando os fondos para poder cumprir. Neste terceiro orzamento municipal do mandato a Concellería de Benestar Social conta co orzamento máis elevado da súa historia. Medrou nun 31% con respecto ao execicio anterior. Son 1,3 millóns de euros máis para atender o incremento da demanda das axudas ás familias, as becas de libros e comedor, o servizo de axuda no fogar e, en xeral, todos os servizos que precisan os sectores máis desfavorecidos.

E se o gasto social crece, tamén o fan as partidas destinadas á axudar ao pequeno e mediano comercio, un dos sectores que máis está sentindo os efectos da crise. O orzamento de Comercio increméntase nun 51% para seguir apostando por medidas como as de incentivar o consumo, con axudas ás familias con menos recursos, e as axudas directas ao comercio. Pero a nosa aposta reflíctese tamén no resto das concellerías nacionalistas, xa que en todas se atende especialmente o gasto social, con incremento das partidas destinadas á colaboración cós diferentes colectivos, asociacións e entidades sociais, deportivas, culturais ou xuvenís.

Son algunhas das pinceladas dun orzamento que vai permitir que esta cidade siga avanzando e se transforme, tendo como referente o traballo para a xente e dando resposta ás vellas demandas da cidadanía, como a recuperación do Casco Vello. Imos seguir avanzando na recuperación do Casco Vello, un proceso que non ten marcha atrás e que imos continuar con novos investimentos para mellora de rúas, a Pinacoteca e o Centro Galego de Fotografía ou campañas de dinamización.

Nestes case tres anos de mandato puxemos en marcha a cidade e no que queda por diante con estes orzamentos seguiremos impulsando este proceso. Nós, en contra do que pensa o PP, defendemos que en tempos de crise é cando hai que incrementar as constas municipais. Sería unha irresponsabilidade que tiveramos diñeiro na caixa cando a cidadanía está aguantando sobre as súas costas as consecuencias dunha crise que, precisamente, en grande medida é o resultado das políticas defendidas desde as filas conservadoras.

Das 150.000 persoas que en Vigo cotizan á Seguridad Social  aproximadamente o 75% ten salarios que rondan os 1.000 euros. A elas hai que engadir as que se atopan en situación de desemprego. Representan aos sectores da poboación que viven o seu día a día facendo contas para poder chegar a fin de mes. A súa situación cobra maior dificultade nesta época na que a crise económica fire máis aos que menos teñen.

Non parece que as medidas impulsadas polo Goberno do Estado para facer fronte á crise  vaian axudar a estas rendas menos favorecidas. Todo o contrario. A súa política fiscal  penaliza ás máis baixas. A anunciada subida do IVE, por exemplo, vai gravar o consumo independemente da renda e terá un efecto negativo sobre a demanda no actual contexto de crise.

Ese non é o mellor camiño para minorar os efectos que a crise está a deixar nos sectores máis desfavorecidos da poboación.  En tempos de dificultades económicas temos que impulsar medidas que contribúan a minorar o seu alcance, especialmente, naqueles sectores de poboación que contan con menos resortes para facerlle fronte.

Os gobernos deben priorizar o gasto e desenvolver políticas que impulsen a reactivación económica. Como prioridade temos que apostar polo investimento productivo. Iso é o que estamos a facer desde a Tenencia de Alcaldía coas áreas que xestionan os concelleiros de concelleiras do BNG. Bo exemplo desta política que estamos a desenvolver é a iniciativa posta en marcha desde a Concellería de Comercio, destinando 1.200.000 euros para axudar ás familias con menos recursos, pero coa dobre finalidade de que ese investimento permita dinamizar o consumo no pequeno e mediano comercio e nos mercados municipais,  un dos sectores que máis está sentido os efectos da crise económica.

Este programa vai permitir que 1.000 familias este ano e outras 1.000 nos tres primeiros meses de 2010 dispoñan de 600 euros para afrontar as súas necesidades básicas. Os vigueses e viguesas que teñen menos recursos van poder facer a compra, mercar roupa ou material escolar e, en definitiva, os productos de primeira necesidade contando cunha axuda que, ao tempo, favorece o consumo. É unha medida que vai beneficiar ás denominadas familias “mileuristas”, xa que o límite que se establece é que a renda familiar non poderá ser superior aos 351 euros mensuais por integrante.

En tempos de crise hai que axudar directamente a quen máis o precisa, pero tamén é preciso incentivar o consumo para que os diferentes sectores productivos non sufran dobremente as consecuencias da crise. Que unha familia dispoña de 600 euros ao mes vai mellorar a súa economía doméstica, pero tamén beneficiará o noso pequeno e mediano comercio, porque nel vai mercar,  e por extensión repercutirá positivamente nos sectores dos que se abastecen estes negocios.

As axudas ao consumo para as familias foi unha medida que puxemos en marcha en colaboración directa cos comerciantes da cidade. É unha das liñas de actuación deseñadas para apoiar ao comercio diante dunha situación complexa para o mantemento do emprego, nun sector no que traballan 16.000 persoas na nosa cidade. Imos seguir nese camiño. Temos xa en  tramitación outra axuda de 600.000 euros para potenciar o emprego e a formación no pequeno e mediano comercio. Estamos certos de que son iniciativas deste tipo as que teñen que impulsar as administracións para responder diante da cidadanía.