Que opina a candidata do PP vigués, Corina Porro, sobre o espolio da caixa galega? Que opina sobre o feito de que o seu partido se abstivese na votación do decreto do goberno que condena á nova caixa galega á perda da súa condición de entidade semipública, no mellor dos casos? Que opina sobre o risco real de que nin sequera poidamos “salvar os mobles” e manter unha entidade galega, aínda que sexa mediante un banco asociado?

Até o de agora, sobre este tema, e sobre outros temas relevantes da cidade, a candidata popular non opina. Bendice o que faga o Partido Popular, que en Galiza asegura estar preocupado pola nosa caixa, mentres en Madrid dá carta branca a un decreto feito para entregar o aforro dos galegos e galegas á banca privada. Na mesma liña de evitar asumir responsabilidades, pero desde o outro partido estatal, vemos como hoxe o ministro José Blanco asegura que os problemas da caixa derivan da fusión e non do decreto. Todo o mundo sabe que o decreto do Banco de España o que pretende é rematar coas caixas de aforro para entregarllas á banca privada, diga o que diga o ministro de Fomento.

Como dixen o venres en rolda de prensa: os galegos temos dereito a ter caixas de aforro, como van seguir tendo cataláns e vascos. (máis…)

Unha vez máis, as liortas entre porto e concello de Vigo protagonizan o debate político na nosa cidade. Esta vez, a raíz do precintamento das naves de froita por parte do Concello, seguido da querela do Partido Popular. Vaia por diante que sempre defendín que o Porto de Vigo conte cun plano de usos, unha demanda constante do BNG para evitar (ou atenuar, polo menos) novas agresións á Ría de Vigo.

É preciso que Concello e Porto se poñan de acordo para deseñar estratexias de futuro nestes tempos de crise, e sobre todo para poñelas en práctica. Para iso, sería interesante que a Autoridade Portuaria fose dirixida por cargos de perfil técnico que non empregasen esta institución como trampolín electoral, tal e como está a facer agora a señora Porro e tal e como fixeron anteriormente outros representantes do PSOE e do PP.

O Porto estivo a empregarse como plataforma electoral durante os últimos quince anos e o Plano de Usos do Porto segue sen aparecer. Tanto o PSOE como o PP carecen de credibilidade neste debate, e agora cometen a irresponsabilidade de xudicializar a vida política, como se os tribunais fosen quen de resolver o que lles compete a eles. (máis…)

Cando se achegan as eleccións, as persoas que nos dedicamos á política facemos pre-campaña e campaña electoral. Ás veces criticásenos por iso. Pero tanto eu como os meus compañeiros e compañeiras do BNG estamos convencidos de que moitos dos ataques indiscriminados cara a mal chamada “clase política” non son máis que unha forma de desacreditar a propia democracia, fomentar o conformismo e manter no poder real aos mesmos de sempre.  E pretendemos demostrar que non todos os políticos son iguais.

Volvendo ao rego. Nesta pre-campaña, que xa comezou, estamos a realizar reunións con afiliados e simpatizantes polos barrios e parroquias da cidade de Vigo, así como con distintos colectivos interesados en escoitar as nosas propostas. Teño escoitado moitas cousas nestas reunións, desde historias estarrecedoras sobre a crise (exemplo: a dunha familia que saca ao seu avó dunha residencia de anciáns para poder ter o efectivo da pensión), pasando por peticións sobre obras concretas nas parroquias, até reflexións sobre o futuro do nacionalismo e da esquerda nestes tempos difíciles.

O pasado luns, por exemplo, estiven en Comesaña, onde puidemos visitar ás mulleres que facían distintas actividades (pilates, pintura), tomar algo no bar cos veciños e veciñas e posteriormente facer a nosa reunión de traballo. (máis…)

Hai 8 días presentamos a web www.euparticipoenvigo.org . Como dixen na rolda de prensa, “non queremos gobernar desde os nosos despachos e cos nosos esquemas, senón que pretendemos saír á rúa e escoitar á xente”. De momento está ferramenta web xa ten máis de 150 ideas rexistradas, enviadas e votadas, por un total de 192 usuarios rexistrados.

Coméntovos as cinco propostas máis votadas:“prohibir espectáculos crueis cos animais e declarar Vigo cidade amiga dos seres vivos”, “facer un carril bici continuado desde Ríos até Samil”; “recuperar a Panificadora como centro cultural ao estilo do que se fai en Berlín e outras cidades europeas”, “a creación dun sistema de transporte metropolitano” e “mellorar a conexión da cidade con Peinador através de máis liñas de bus”. Cómpre dicir que a cuarta a escribín eu o día da rolda de prensa e que foi unha idea de Eudosio Álvarez mentres preparábamos o que íamos dicir (ás veces as cousas funcionan así)…

Esta ferramenta participativa facilite que os usuarios clasifiquen as ideas por barrios e parroquias. Loxicamente, os apartados con máis propostas son o Centro de Vigo e o Casco Vello, así como aquel que recolle ideas para o conxunto do concello. Pero tamén temos moitas propostas para Teis pedindo reformas para humanizar a Travesía de Vigo e tamén a zona de Guixar.  (máis…)

Primeiro Tunisia, despois Exipto. Poida que tamén en Marrocos ou Xordania. A maioría da poboación das nacións do Norte de África e do Próximo Oriente está a se mobilizar para derrocar aos ditadores que os gobernan. No caso de Tunisia, as protestas partiron das zonas máis pobres do país, até chegar á capital. Participaron nelas membros de distintas clases sociais, pero foi moi destacado o papel dos traballadores e os parados, así como tamén moitos sectores profesionais descontentos coa corrupción institucionalizada.

Cómpre ter en conta o papel decisivo das mulleres en xeral e dos mozos e mozas na revolta contra Zine Ben Alí, o ditador que levaba 23 anos no poder. Pensemos que en moitos estados árabes a maioría da poboación é menor de 30 anos. O rol das mulleres nas rúas tunisianas tamén foi decisivo, xa que Tunisia é un dos países musulmáns onde o seu status social é máis elevado, unha conquista que os cambios revolucionarios deben manter e aprofundar.

A situación de Exipto non é a mesma que a de Tunisia, xa que este país é unha peza decisiva no taboleiro xeopolítico internacional. O actual réxime exipcio recibe abundantes fondos dos Estados Unidos, no que poderiamos cualificar de “soborno” para manter a paz con Israel e o control da fronteira sur de Gaza. (máis…)

Comparto con vós este texto que hoxe publica, nunha versión máis reducida, o Faro de Vigo:

O sindicalismo nacionalista convocou para mañá unha folga xeral contra a reforma das pensións impulsada polo goberno de Zapatero, que vai prexudicar gravemente os traballadores e traballadoras de hoxe, que serán os xubilados de mañá. Se estudamos a situación actual da Seguridade Social decatámonos que a suposta non sustentabilidade a medio prazo do actual sistema de pensións é unha falsidade. Este ano 2010, que foi un dos peores en termos económicos,  o sistema de pensións contributivas, dotado cun fondo de reserva de 60.000 millóns de euros, continúa tendo beneficios. É un dato revelador, mais aínda se temos en conta que case o 20% da poboación activa do Estado está no paro. Se esas persoas estivesen a traballar, o superávit da caixa da Seguridade Social sería maior.

O que está en crise non é Seguridade Social senón os fondos de pensións dependentes da banca. Preténdese devaluar as pensións públicas, para que a xente se vexa obrigada a contratar plans privados, solucionando así os problemas de liquidez do capital financieiro. Isto farase pola vía de reducir boa parte das pensións públicas a niveles de subsistencia, obrigando á xente á complementalas mediante o recurso á iniciativa privada. Hoxe en día as pensións galegas son as máis baixas do Estado; moitas persoas cobran en torno a 500 ou 600 euros despois de pasar toda unha vida traballando. Segundo a reforma que propón o goberno de Zapatero reducirase a contía das pensións e aumentarán os anos que hai que traballar para poder xubilarse coa pensión completa. Unha vez máis, as mulleres, que son as que reciben as pensións máis baixas, e os mozos que están no paro serán os máis prexudicados. (máis…)

A promoción exterior da cidade foi unha das miñas preocupacións durante os tres anos e medio de mandato no departamento de Turismo. Miña e do resto dos concelleiros e concelleiras do BNG. Para nós, promover Vigo é unha forma de fomentar a actividade económica no sector  turístico e crear postos de traballo. Mais tamén é un xeito de favorecer a autoestima dos vigueses e viguesas, de estarmos orgullosos da nosa cidade e do seu patrimonio histórico e natural. É por iso que a nosa viaxe á Feira Internacional de Turismo en Madrid era unha cita obrigada.

A promoción turística da nosa cidade xira arredor de dous eixes: o recentemente recuperado Casco Vello e a Ría. Os datos de visitas ás Illas Cíes bateron récords en 2010, con máis de 110.000 visitantes nos meses de xullo e agosto, un 20% máis que no anterior ano. Todo isto está complementado pola labor do Vigo Convention Bureau, creado para fomentar o turismo de congresos e negocios. Os datos serven de esteo ao noso labor, xa que subiu até un 8% o número de persoas hospedadas na cidade, mesmo neste escenario de crise económica.

Quizais unha das cuestións que máis nos enche de orgullo á delegación viguesa que visitou Fitur é o filme que imos presentar sobre a recuperación do Casco Vello. Através da ficción, nunha longametraxe de 60 minutos dirixida por Eduardo Rolland e protagonizada por Luís Tosar, queremos amosar a “reconquista” para a cidadanía da parte antiga da cidade. (máis…)

A poucos meses das eleccións municipais o goberno do Partido Popular saca da chisteira un anteproxecto de lei de Área Metropolitana, elaborado sen consenso e sen modelo de vertebración territorial. A consecuencia deste xeito de actuar do PP vai ser que van matar a Área Metropolitana antes de que naza.

O BNG, que foi a forza política que impulsou o proxecto de Área Metropolitana sendo alcalde Lois Pérez Castrillo, mantén a súa aposta pola creación deste organismo, pero non pode pechar os ollos e aceptar a proposta do PP. Nós queremos a Área Metropolitana, pero non así. Non podemos respaldar o panfleto electoralista que o PP acaba de presentar como anteproxecto de lei.

Pola importancia que nós lle damos a Área Metropolitana, non podemos aceptar que hipoteque o futuro dos concellos que a integran. E iso é o que pasaría se non se modifica a proposta do Partido Popular. (máis…)

Hai algo máis dunha semana, o exército de Marrocos atacou o campamento da esperanza no cal se tiñan asentado 20.000 saharianos reclamando os dereitos humanos e o cumprimento da legalidade internacional que recoñece o dereito á autodeterminación deste territorio. Posteriormente, a policía e colonos marroquís armados emprenderon unha operación de limpeza étnica na cidade de El Aaiún. Milleiros de persoas foron detidas e interrogados nas súas casas e ducias morreron. Entre as vítimas, algunha con nacionalidade española. Neste momento, hai case 40 cadáveres na morgue do hospital de El Aaiún, tras ter Marrocos entregado só 5 mortos ás familias.

Foi por iso que o BNG e as asociacións galegas de solidariedade co pobo sahariano convocaron manifestacións en todas as cidades do país. Por iso a semana pasada estiven no MARCO xunto cos representantes da Fronte Polisario e moitos cidadáns a título individual, expresando o meu rexeitamento a esta violación dos dereitos humanos. (máis…)

Un ano máis celebramos hoxe o 25 xullo. É o Día da Patria onde os nacionalistas e as nacionalistas aproveitamos para facer análise político e coller folgos e forzas para afrontar un novo curso político. Chegamos a esta data cunha situación en Galiza que, cando menos, tería que mobilizar todas as ferramentas ao noso alcance. A situación económica, os continuos ataques privatizadores aos servizos sociais, os recortes tanto salariais como de dereitos aos traballadores e traballadoras e a obsesión dalgúns por facer de Galiza algo de segundo orde, sen identidade propia e sen dereitos como a nazón que somos, tiñan que ser motivos suficientes para reconsiderar que temos que demostrar a nosa forza e facer valer a nosa historia, o traballo de moitos homes e mulleres por conseguir a dignidade propia dun país que labramos entre todos e todas e, sobre todo, para facer valer a nosa autoestima e orgullo de sermos galegos e galegas.Os galegos e galegas temos nas nosas mans o camiño a percorrer, pero témolo que facer xuntos, sen distintas velocidades e sen importarnos cando cheguemos, senon que cheguemos xuntos. É o camiño da unidade, o da aposta polo noso e polos nosos desexos comúns, o camiño por estar ao carón dos nosos sectores básicos económicos, ao carón dos traballadores e traballadoras, dos nosos empresarios que sinten como galegos as voraces garras dun mercado cada vez máis abusivo e aniquilador, ao carón da nosa lingua, da nosa cultura e da nosa propia historia, ao carón dos que aínda hoxe non renuncian a dar a batalla pola consideración de Galiza como a verdadeira nazón que é. O camiño, en definitiva, que temos que marcar para poder xerar de novo a ilusión nas nosas xentes.

Só cando Galiza apostou polo seu foi quen de saír sempre adiante e de superar obstáculos que parecían insalvables. Fagamos valer a nosa forza e ben seguro que escoitarán a nosa voz tanto o Goberno do Estado coma o galego que seguen arroxándonos as migallas para darlle o pan aos outros e continúan na inoperancia absoluta cando o noso país urxe medidas claras e realistas que nos empurren a un novo horizonte.Lonxe dunha inaceptable resignación ou desesperanza esta data tería que servirnos tamén aos nacionalistas e ás nacionalistas para, dende a ilusión e as gañas de traballar polo país que sempre nos ten caracterizado, facer unha clara reflexion sobre o noso papel na construción dunha renovada Galiza e, sobre todo, da mensaxe que temos que transmitir a toda a sociedade galega. Estar máis preto desta sociedade, asumir a realidade das nosas xentes e lanzar aire fresco diante de situacións contaminadas por vellos prexuízos adquiridos, renovar o noso xeito de comunicar e as estratexias de implantación do noso ideario en todos os sectores, traballar contra ninguén e a favor sempre dos nosos intereses, e aparcar o que nos diferencia a prol da unidade de acción poderían ser algunhas claves para que o necesario e importante papel que temos que xogar os nacionalistas e as nacionalistas neste país sexa máis crible e, sobre todo, entendido.

No Día da Patria Galega temos que facer valer a nosa forza dende o respecto a nosa historia, as nosas xentes e sen excluír a ninguén. As nosas ideas e proxectos siguen sendo necesarios para que Galiza avance no seu recoñecemento como pobo e cara a unha maior soberanía. Non defraudemos aos que sempre creron en nós e non os defraudemos mantendo posicionamentos herméticos e anclados no pasado ou con axiomas inamobibles. Dende o universalismo que sempre caracterizou a homes como Castelao ou Bóveda construamos un xeito máis dinámico, máis moderno e cheo de ilusións renovadas, de chegar a todos e todas, para que Galiza siga contando coa ferramenta máis poderosa que ten para ser recoñecida como a nazón que somos: os propios galegos e galegas.

Un ano máis estarei na Quintana, cos meus compañeiros e compañeiras do BNG, reclamando o que sempre fixemos: a dignidade. Estarei celebrando con todos e todas que, mal que lles pese a algúns, o noso proxecto segue tan vivo como sempre e que sempre, aínda que agardo que con aires novos, estaremos dende o BNG defendendo os lexítimos dereitos de todos os galegos e galegas.Viva Galiza, viva o Día da Patria Galega.