No ámbito estatal, as políticas postas en marcha polo PSOE, que culminaron coa antidemocrática reforma constitucional do pasado mes de agosto, serviron para consolidar un sistema neoliberal ao servizo dos mercados e dos ditados de Merkel e Sarkozy. Ademais, baixo o pretexto de reducir gastos e fomentar a política de austeridade, decidiron aplicar un forte recorte das prestacións e os servizos sociais que non fixo máis que aumentar a situación de precariedade e inestabilidade de boa parte da poboación.

Pero o 2011 tamén trouxo, tras as eleccións xerais do 20 de novembro, a confirmación da presenza do BNG no Parlamento estatal. Os nosos representantes seguirán sendo a voz de Galiza en Madrid, a voz que defenderá os intereses dos galegos e galegas e que manterá o forte compromiso coa solución máis acaída aos problemas dos nosos sectores produtivos.

Se a xestión do goberno estatal serviu para empeorar as condicións de vida dos traballadores e traballadoras, o goberno do PP na Xunta tampouco achegou ningunha solución aos problemas de Galiza. Pola contra, os máis de dous anos e medio dos populares ao fronte do goberno galego só serviron para certificar o fracaso máis absoluto das políticas de Núñez Feijóo.

Precisamente baixo a súa presidencia, Galiza tense situado como a comunidade con maior incremento do paro, ao tempo que ten posto en marcha os recortes máis inxustos da historia democrática, ao afectar aos dos piares da nosa sociedade, como son a sanidade e os servizos sociais e o ensino. Profesorado, infraestruturas escolares, axudas de emerxencia social, servizo de asistencia no fogar ou plans concertados son algúns exemplos nos que a Xunta do PP aplicou a tesoira.

En Vigo as consecuencias da crise tamén se deixan notar: Arredor de 31.000 persoas en situación de desemprego e 600 desafiuzamentos ao longo deste ano e máis de 5.000 familias que precisan axudas para libros e comedor configuran a radiografía dunha cidade que necesita unha aposta decidida pola xeración de emprego e os servizos sociais. Diante desta situación cómpre priorizar onde se van gastar os cartos dos vigueses e viguesas por riba das humanizacións. En definitiva, hai que priorizar as persoas por riba das baldosas e atender as necesidades reais da cidadanía, máis alá do que simplemente queda bonito.

Na nosa cidade o 2011 tamén foi o último ano de goberno de BNG e PSOE, do que queda unha importante pegada nos eidos deportivo, cultural, e deportivo, sen esquecer o esforzo que fixemos no Casco Vello. Tras as eleccións municipais de maio e na última metade do ano, constatouse que o PSOE está ao fronte dun goberno en minoría e que é incapaz de poñer rumbo á situación que atravesa a cidade. Resultan preocupantes os recortes que na participación democrática estableceu o alcalde da cidade, impedindo a intervención de colectivos no pleno; afogando a colectivos sociais que manifestan a súa crítica e mesmo incumprindo acordos plenarios.

Neste 2012, os concelleiros e concelleira nacionalistas mantemos o noso compromiso de traballar en beneficio da cidade, porque quedan moitos asuntos pendentes aos que aos facer fronte: a crise do sector naval, da automoción, do pequeno e mediano comercio, e o escandaloso aumento do paro, así como o servindo de garante ao funcionamento democrático deste concello.

Nos seus primeiros cen días, o goberno da cidade non só non puxo en marcha ningunha nova iniciativa que contribúa á dinamización do Casco Vello, senón que as arroutadas do alcalde unicamente van na liña da paralización dos proxectos existentes. Por non falar da ocorrencia de que os coches eléctricos circulen polas súas rúas…

A recuperación do Casco Vello é un proxecto que require planificación, constancia e, sobre todo, un compromiso firme por parte dos dirixentes. Só con estes criterios será posible que no barrio histórico de Vigo a cidadanía poda residir, pasear, mercar e, en definitiva, vivir.

Pero o consenso tamén debe predominar no obxectivo de que a Área Metropolitana debe ser útil para os veciños e veciñas dos concellos implicados, tal e como puxemos enriba da mesa na xuntanza que a semana pasada tivemos Carme Adán, Henrique Viéitez e Manuela Rodríguez, cos secretarios comarcais de CIG, Serafín Otero, UGT, Antonio Juste, e CCOO, José Cameselle.

Se queremos que a Área Metropolitana funcione debemos evitar que se convirta nun chiringuito de poder, e para ilo temos que falar de que servizos vai prestar. Neste sentido, o BNG presentou unha emenda á totalidade así como emendas parciais ao proxecto de lei, que se debatirá mañá no Parlamento.

Vigo segue a precisar do BNG e do compromiso de todos os vigueses e viguesas para facer unha cidade mellor nunha Galiza máis libre e máis xusta.

O BNG ten levado a iniciativa nesta campaña electoral. Somos os únicos en facer propostas que logo os demais copian. Levo tempo pedindo que as outras forzas políticas con posibilidade de acceder á Alcaldía digan con claridade cal é o seu proxecto e o seu modelo de cidade. A realidade é que o fomos a única forza política que presentou o seu programa completo o día do inicio oficial da campaña, resumido nos 13 Compromisos con Vigo.

A día de hoxe, seguimos sendo a única forza política que ten amosado unha posición clara sobre cuestións como a mobilidade e o transporte público, apostando pola creación dun ente metropolitano de transportes e pola posta en marcha de carrís bici na nosa cidade. Tomamos posición con claridade sobre a remunicipalización do servizo de augas cando caduque a actual concesión, no 2015. Demos cifras e datas claras sobre que facer en materia de emprego e servizos sociais: 2.500 postos de traballo a crear en dous anos con fondos municipais e tamén un aumento da porcentaxe do orzamento destinado a soster a cuarta pata do Estado do Benestar, os servizos de Benestar Social, até acadar o 8% do total.

É preciso concentrar o voto da xente galeguista e nacionalista que lle quere ao noso país. E tamén o voto de toda a esquerda, de toda a xente progresista que de cotío se dá conta de que as dúas grandes forzas políticas estatais seguen os ditados da gran banca, da chanceler Merkel e do Fondo Monetario Internacional. Mais sobre todo, é preciso frear ao Partido Popular, que é quen representa, desde o goberno da Xunta de Galiza, a aplicación das receitas da dereita dura no noso país: recortes en políticas sociais, en políticas de apoio ás mulleres e privatización encuberta da sanidade pública, como vemos en Vigo co proxecto do novo hospital. Lembremos que desde que Feijóo goberna a Xunta hai 75.000 parados e paradas máis no noso país.

O día 22 de maio, temos que dicirlle ao señor Feijóo que non queremos esas políticas de dereitas en Vigo. Que non queremos que trasladen aos concellos os recortes sociais que están a facer na Xunta de Galiza. Votar a Corina Porro significa apoiar ao mesmo partido que ataca o galego, que favorece ás empresas de fóra e recorta dereitos aos máis desfavorecidos. Votar ao BNG, cuxa lista teño a honra de encabezar, é votar polo equipo da casa, polos que van defender un Vigo máis igualitario e con máis emprego, votar por un Vigo que sexa capital metropolitana e siga sendo o motor económico de Galiza.

Cando falo de comercio, falo de algo moi achegado para min. Sempre recordarei a miña nai, erguéndose ás 5 da mañá para ir vender a froita e as flores no Mercado do Calvario. O traballo dos pequenos e medianos comerciantes, que traballan numerosas horas e só teñen un día á semana para descansar sempre merecerá o meu máximo respecto. Por iso, foi un área que me supuxo unha grande satisfacción dirixir persoalmente desde a Tenencia de Alcaldía, e é un área pola que o BNG aposta no seu programa electoral para os próximos catro anos.

A concellaría de Comercio conseguiu, nestes catro anos, moitas melloras para o sector, como me teñen recoñecido os e as profesionais do sector. A partir do 2007, por fin houbo un departamento dedicado totalmente ao comercio no Concello de Vigo, xestionando esta área desde o diálogo coas asociacións de comerciantes, cando antes o único que se facía desde o Concello era o alumeado de Nadal.

Nós puxemos en marcha a reforma do Mercado do Progreso , deseñamos o proxecto para o novo Mercado do Berbés e investimos, en definitiva, en torno a catro millóns de euros entre axudas directas é subvencións ás familias con dificultades económicas para que consumiran no pequeno comercio de Vigo. De feito, recibín protestas dalgúns representantes das grandes áreas comerciais porque dicían que desde o concello estaban sendo discriminados. E eu afirmo: si, estabamos facendo discriminación positiva en favor do pequeno e mediano comercio.

O domingo 8, no terceiro día oficial de campaña, presentamos as nosas propostas en materia de comercio. Entre elas está a mellora da web De Tendas Por Vigo para que se poida facer compra on-line, pero a máis importante é o meu compromiso persoal e do Bloque Nacionalista Galego de crear un regulamento municipal que dificulte a instalación de grandes áreas comerciais. Porque é preciso seguir apostando polo pequeno e mediano comercio que dinamiza a vida dos nosos barrios e parroquias.

Para milleiros de persoas na nosa cidade, a palabra emprego é unha preocupación constante. Unha palabra que provoca anguria e mesmo pesadelos. Non podemos ficar de brazos cruzados ante esta situación, unha situación provocada por unha crise económica que están a pagar aqueles e aquelas que non a provocaron, como se denunciou nas mobilizacións do 1 de maio. Para o BNG de Vigo, a aposta polo emprego é algo vital, a diferencia doutras forzas políticas que falan de emprego pero non explican cales son as súas propostas, como o Partido Popular da señora Corina Porro.

Non podemos esquecernos das familias que teñen practicamente a todos os seus membros sen traballo (o outro día, nunha reunión en Comesaña comentábanme o caso dunha familia na que a nai e o pai perderon o traballo, os fillos estaban buscando o primeiro emprego, e tiveron que retirar ao avó dunha residencia para a terceira idade na que estaba para sobrevivir coa súa pensión). Tampouco podemos esquecernos dos mozos e das mozas que demandan a súa primeira oportunidade no mundo do traballo, ao saír da Universidade ou dos ciclos de Formación Profesional.

O noso compromiso é a posta en marcha dun plano de emprego municipal a dous anos (2012 e 2013) que cre postos de traballo vinculados a pequenas obras e servizos municipais. Este plano de emprego estará destinado as familias, as persoas e os colectivos especiais que máis o precisen. O noso compromiso pasa tamén por impulsar as dotacións de solo industrial para Vigo, como os polígonos de Matamá-Valadares e Liñeiriños ou o impulso dunha área loxística no aeroporto: o BNG sempre defendeu que Peinador prestase unha especial atención ao tráfico de mercadorías.

Este plan de emprego será sometido á valoración de sindicatos, empresarios e outras organizacións representadas no Consello Económico e Social, e terá moi en conta á Universidade de Vigo. Así mesmo, seguiremos apostando por activar o comercio de proximidade e o turismo, como fixemos durante todo este mandato, pero tamén, loxicamente, polos sectores da automoción, o naval e a pesca, que seguen sendo o corazón e o motor da industria viguesa e que tan abandonados están pola Xunta de Galiza do Partido Popular. En definitiva, queremos que a palabra emprego resoe con forza en Vigo, na nosa cidade.

Descendeu, por exemplo, en 60.000 toneladas o tráfico de froita do Porto de Vigo. Mentres a presidenta da Autoridade Portuaria e actual candidata do Partido Popular á alcaldía se preocupaba por diversos asuntos, entre eles o de pelexarse coa administración municipal, esqueceu negociar a renovación do acordo coa empresa concesionaria da terminal de froita. Debemos ser conscientes de que o Porto non vive só de cruceiros e transatlánticos, senón que o seu principal interese é comercial, como punto clave no transporte de mercadorías. E nestes momentos, atopámonos con que mesmo os graniteiros do Porriño teñen que buscar outros embarcadoiros porque teñen problemas no Porto vigués.

O Porto é unha institución estratéxica para o futuro da cidade e por iso consideramos que non se pode perder máis tempo en planificar acaídamente o seu futuro. O BNG estará onde sempre estivo, defendendo unha xestión portuaria seria, lonxe do curtopracismo electoralista, das maquetas e das obras cara a galería. E nese sentido, é inaceptable que aínda non contemos cun plano de usos, sendo Vigo o único dos 5 portos galegos de interese xeral que carece deste documento. Non se poden seguir facendo recheos indiscriminados nin reservando terreos para usos “lúdico-festivos” mentres non se poña orde na superficie portuaria, cuxa principal (e case única) actividade deben ser os usos ligados á economía produtiva.

Como teño dito en outras ocasións, o problema radica no uso do Porto como trampolín electoral. Non é Corina Porro a primeira en facer isto, pero agardamos que sexa a última. Vigo merece unha xestión portuaria que non actúe pensando na rendibilidade electoralista.

Este luns participei xunto con boa parte da candidatura nun  acto público no Calvario. Foi un dos primeiros actos abertos desta precampaña, que aproveitamos para reivindicar a nosa acción de goberno en favor das persoas. Pero tamén para reivindicar o traballo dos compañeiros e compañeiras que nos precederon no Concello, como pioneiros da transformación de Vigo para convertir a nosa cidade nunha urbe máis social e máis sustentable, pensada para vivir e non só para traballar.

O BNG decidiu peatonalizar o Calvario coa oposición, ou coas reticencias, doutras forzas políticas durante o mandato municipal 1999-2003. Apostamos no seu día por facer deste barrio (e da Praza da Independencia, e do Casco Vello) espazos para que a xente pasease, retirando o tráfico de vehículos dalgunhas rúas. Por iso fomos moi criticados polo PP e tamén polos que daquela eran os nosos socios minoritarios de goberno. Pero demostrouse que o BNG foi capaz de abrir camiños. Como dixemos no seu día: “queremos converter a cidade-taller en cidade-fogar”.

Durante estes últimos catro anos de mandato, o Calvario, ao igual que o resto dos barrios e parroquias que vertebran a nosa cidade seguiu recibindo a nosa atención: por exemplo, a través das reformas e investimentos no mercado municipal -unha das áreas que eu xestionei persoalmente desde a Tenencia de Alcaldía-, ou, xa nun plano máis simbólico, mediante a inauguración do monumento “Fiestra á Liberdade” aos heroes que en 1936 defenderon o antigo Concello de Lavadores durante a sublevación do xeneral Franco.

O BNG ten unha visión de cidade policéntrica, pensando en que os veciños e veciñas de Vigo deben ter os mesmos dereitos vivan onde vivan. É dicir, apostamos decididamente polos nosos barrios e parroquias, que é o lugar onde suceden as vidas, os soños e as ilusións da maioría dos vigueses e viguesas. Esta será sempre unha sinal de identidade do proxecto político ao que pertenzo, un proxecto que pretende poñer ás persoas por riba de todo e combater todo tipo de discriminacións.