Hai algo máis dunha semana, o exército de Marrocos atacou o campamento da esperanza no cal se tiñan asentado 20.000 saharianos reclamando os dereitos humanos e o cumprimento da legalidade internacional que recoñece o dereito á autodeterminación deste territorio. Posteriormente, a policía e colonos marroquís armados emprenderon unha operación de limpeza étnica na cidade de El Aaiún. Milleiros de persoas foron detidas e interrogados nas súas casas e ducias morreron. Entre as vítimas, algunha con nacionalidade española. Neste momento, hai case 40 cadáveres na morgue do hospital de El Aaiún, tras ter Marrocos entregado só 5 mortos ás familias.

Foi por iso que o BNG e as asociacións galegas de solidariedade co pobo sahariano convocaron manifestacións en todas as cidades do país. Por iso a semana pasada estiven no MARCO xunto cos representantes da Fronte Polisario e moitos cidadáns a título individual, expresando o meu rexeitamento a esta violación dos dereitos humanos. (máis…)

Estamos afeitos a escoitar promesas e compromisos dos responsables do Partido Popular e do PSOE para dar resposta ás vellas reivindicacións da cidade. Ano tras ano, os uns e os outros, reiteran a súa disposición a saldar esas débedas, pero a realidade e teimuda, o tempo pasa e os proxectos non avanzan. Os compromisos esvaécense cando as promesas deben facerse realidade, que é na elaboración dos orzamentos.

Coñecidas xa as contas da Xunta e o Estado para 2011, os investimentos que os gobernos do PP e o PSOE destinarán a Vigo son igual de decepcionantes que os de exercicios anteriores. Non hai en ningunha das dúas administracións unha aposta clara por impulsar os proxectos de infraestruturas que levamos anos reclamando, nin polas novas dotacións que precisa a cidade. As partidas para as actuacións previstas son escasas e, como ten denunciado o BNG, son a mellor proba de que unha vez máis non se van cumprir os prazos comprometidos.

Non só non cumpren senón que o que fan e deixar proxectos básicos en mans da iniciativa privada. Si o PP vai privatizar a construción e xestión do novo hospital, o PSOE sigue a súa estela e a ampliación de Rande vaina facer con financiamento privado; como consecuencia ampliarase a concesión da AP-9 e seguiremos pagando máis anos. (máis…)

Como todos podedes lembrar, o pasado mes de xuño, o Congreso dos deputados aprobou unha serie de duros recortes aos traballadores e traballadoras do sector público, xunto con outras medidas de austeridade. O argumento presentado polo goberno do PSOE foi que era preciso “darlle confianza aos mercados”. Máis non quedou aí a cousa, xa que desde aquela se aprobou unha reforma laboral sen chegar a acordos cos sindicatos, e agora ameázannos con reformar as pensións, ampliando até os 67 anos a idade de traballo e de 15 a 20 os anos que conforman a base de cotización. Desgraciadamente, a austeridade non incluíu o regreso das tropas de combate despregadas no Afganistán, nin a recuperación do imposto de patrimonio para os máis ricos.

Todas esas medidas contaron co apoio da moi poderosa dereita social e mediática -para quen son mesmo insuficientes- e coa crítica hipócrita dun Partido Popular que nunca di cales son as súas propostas para saírmos da crise. Contra elas están os sindicatos de clase e as distintas forzas políticas do estado situadas no campo da esquerda. Entre elas, o BNG: Olaia Fernández Davila, Paco Jorquera e Pérez Bouza votaron en contra de todos os recortes sociais no Congreso e o Senado. (máis…)

Un ano máis celebramos hoxe o 25 xullo. É o Día da Patria onde os nacionalistas e as nacionalistas aproveitamos para facer análise político e coller folgos e forzas para afrontar un novo curso político. Chegamos a esta data cunha situación en Galiza que, cando menos, tería que mobilizar todas as ferramentas ao noso alcance. A situación económica, os continuos ataques privatizadores aos servizos sociais, os recortes tanto salariais como de dereitos aos traballadores e traballadoras e a obsesión dalgúns por facer de Galiza algo de segundo orde, sen identidade propia e sen dereitos como a nazón que somos, tiñan que ser motivos suficientes para reconsiderar que temos que demostrar a nosa forza e facer valer a nosa historia, o traballo de moitos homes e mulleres por conseguir a dignidade propia dun país que labramos entre todos e todas e, sobre todo, para facer valer a nosa autoestima e orgullo de sermos galegos e galegas.Os galegos e galegas temos nas nosas mans o camiño a percorrer, pero témolo que facer xuntos, sen distintas velocidades e sen importarnos cando cheguemos, senon que cheguemos xuntos. É o camiño da unidade, o da aposta polo noso e polos nosos desexos comúns, o camiño por estar ao carón dos nosos sectores básicos económicos, ao carón dos traballadores e traballadoras, dos nosos empresarios que sinten como galegos as voraces garras dun mercado cada vez máis abusivo e aniquilador, ao carón da nosa lingua, da nosa cultura e da nosa propia historia, ao carón dos que aínda hoxe non renuncian a dar a batalla pola consideración de Galiza como a verdadeira nazón que é. O camiño, en definitiva, que temos que marcar para poder xerar de novo a ilusión nas nosas xentes.

Só cando Galiza apostou polo seu foi quen de saír sempre adiante e de superar obstáculos que parecían insalvables. Fagamos valer a nosa forza e ben seguro que escoitarán a nosa voz tanto o Goberno do Estado coma o galego que seguen arroxándonos as migallas para darlle o pan aos outros e continúan na inoperancia absoluta cando o noso país urxe medidas claras e realistas que nos empurren a un novo horizonte.Lonxe dunha inaceptable resignación ou desesperanza esta data tería que servirnos tamén aos nacionalistas e ás nacionalistas para, dende a ilusión e as gañas de traballar polo país que sempre nos ten caracterizado, facer unha clara reflexion sobre o noso papel na construción dunha renovada Galiza e, sobre todo, da mensaxe que temos que transmitir a toda a sociedade galega. Estar máis preto desta sociedade, asumir a realidade das nosas xentes e lanzar aire fresco diante de situacións contaminadas por vellos prexuízos adquiridos, renovar o noso xeito de comunicar e as estratexias de implantación do noso ideario en todos os sectores, traballar contra ninguén e a favor sempre dos nosos intereses, e aparcar o que nos diferencia a prol da unidade de acción poderían ser algunhas claves para que o necesario e importante papel que temos que xogar os nacionalistas e as nacionalistas neste país sexa máis crible e, sobre todo, entendido.

No Día da Patria Galega temos que facer valer a nosa forza dende o respecto a nosa historia, as nosas xentes e sen excluír a ninguén. As nosas ideas e proxectos siguen sendo necesarios para que Galiza avance no seu recoñecemento como pobo e cara a unha maior soberanía. Non defraudemos aos que sempre creron en nós e non os defraudemos mantendo posicionamentos herméticos e anclados no pasado ou con axiomas inamobibles. Dende o universalismo que sempre caracterizou a homes como Castelao ou Bóveda construamos un xeito máis dinámico, máis moderno e cheo de ilusións renovadas, de chegar a todos e todas, para que Galiza siga contando coa ferramenta máis poderosa que ten para ser recoñecida como a nazón que somos: os propios galegos e galegas.

Un ano máis estarei na Quintana, cos meus compañeiros e compañeiras do BNG, reclamando o que sempre fixemos: a dignidade. Estarei celebrando con todos e todas que, mal que lles pese a algúns, o noso proxecto segue tan vivo como sempre e que sempre, aínda que agardo que con aires novos, estaremos dende o BNG defendendo os lexítimos dereitos de todos os galegos e galegas.Viva Galiza, viva o Día da Patria Galega.

O 25 de Xullo celebramos o Día de Galicia, o noso día, o día de todos os galegos e galegas. É algo máis que unha data, é un día para conmemorar que somos un país con historia, lingua, cultura e identidade propias. Na Tenencia de Alcaldía quixemos implicar activamente a toda a cidadanía nesta celebración. Por iso, coa finalidade de que calquera persoa que o desexe poda festexar o 25 de Xullo, distribuímos 5.000 bandeiras galegas para que as colguen do seu balcón ou as poñan na súa fiestra.

Animo a todos os vigueses e viguesas a recoller as bandeiras e facelas presentes nas súas vivendas para amosar así que seguimos crendo no noso país e en Vigo como parte fundamental dese país. É un xeito sinxelo de celebrar o Día de Galicia, demostrando que estamos orgullosos de ser galegos e galegas e do que representamos como país. (máis…)

Redución dun cinco por cento do salario dos funcionarios e funcionarias, conxelación das pensións contributivas, eliminación da retroactividade nas axudas da Lei de Dependencia ou supresión do cheque-bebé. Son medidas que nada nos sorprenderían se quen as implanta é un goberno de dereitas co falso pretexto de facer fronte as consecuencias da crise económica que estamos atravesando. Xa estamos afeitos ás políticas anti sociais do Partido Popular e lamentablemente, con cada paso que da na súa xestión, o Goberno da Xunta de Galiza non deixa que o esquezamos.

O que non entra dentro da lóxica é que un goberno que se di de esquerdas, como é o que preside o socialista José Luis Rodríguez Zapatero, asuma o ideario da dereita e nestes momentos de dificultade basee a súa política económica nun paquete de medidas que supoñen importantes recortes sociais e merman o poder adquisitivo das capas sociais que máis fondamente están sentido os efectos da crise. (máis…)

32 millóns de metros cadrados. Esa é a superficie á que afecta o Plan de Ordenación do Litoral (POL) elaborado pola Xunta do Partido Popular. Detrás desa cifra hai centos de veciños e veciñas afectados, espazos da cidade sensibles medioambientalmente e núcleos de poboación consolidados. Sen embargo, á vista do que recolle o documento, o PP é totalmente alleo a esta realidade. Non podemos sorprendernos. É o que acontece cando se traballa sobre mapas virtuais e se axustan as conclusións a intereses políticos.

Non hai no documento nada que evidencie o compromiso do PP coa protección do litoral, un dos grandes tesouros da nosa cidade. Lonxe do que se di, non é un plan para a conservación, é un plan para a destrución. Afecta gravemente ao crecemento e ordeamento urbanístico da cidade, está elaborado sen criterio, nin rigor e non se axusta á realidade do planeamento urbanístico de Vigo.

O que debería ser un documento que protexera zonas sensibles, como pode ser a ría, esquece cuestións tan fundamentais como delimitar a expansión do Porto, pero consolida regatos hoxe xa inexistentes con afeccións de 250 metros. Pon en serio risco a rexeneración da praia de Samil, pero mantén urbanizacións que o anterior goberno bipartito quería eliminar. Así é como entende o Partido Popular a protección do litoral.

É unha forma de actuar certamente sospeitosa, aínda máis se temos en conta que en Vigo tiñan que esforzarse ben pouco para elaborar o POL. Só debían asumir o PXOM, que está totalmente adaptado á lexislación medioambiental vixente. Non se entende que contando cun Plan Xeral, recentemente aprobado e que o PP respaldou no seus aspectos medioambientais, agora elaboren un documento que non o respecta e que pon en xogo o desenvolvemento futuro da cidade.

Nada explica, nin xustifica este Plan de Ordenación do Litoral. Si o Partido Popular non agocha intereses oscuros nel, ten que demostralo e debe adaptalo ao PXOM ou retiralo.

A situación de crise económica ten levado ao Goberno do Estado a facer unha proposta de revisión do Pacto de Toledo cunha serie de medidas que modifican o modelo de relacións laborais vixentes. Aínda que non hai argumentos que relacionen o momento de crise co sistema laboral actual, unha vez máis as medidas propostas menoscaban os dereitos dos traballadores e as traballadoras. Sen ser os responsables do difícil momento económico que atravesamos, quérese cargar as consecuencias sobre as súas costas cunha reforma baseada na flexibilización e precarización laboral.

Co mal pretexto de querer garantir o sistema público de pensións, unha das medidas que sacou da manga o Goberno do Estado foi o incremento da idade de xubilación dos 65 aos 67 anos. Xustifican a proposta en que o incremento da esperanza de vida e o futuro incerto do número de persoas anciáns porá en perigo a viabilidade futura do sistema de pensións. Trátase dun argumento erróneo e retorcido porque, sendo certas esas premisas, non teñen en contra outros aspectos que poden modificar o resultado final. O problema non é que haxa máis pensionistas, senon que non exista un número de cotizantes suficientes para asumir ese incremento. Por iso, desde o BNG pensamos que a solución debe ser outra; crear emprego e fomentar a incorporación ao mercado de traballo para aumentar o número de cotizantes. Sen dúbida, o futuro das pensións vai ligado á capacidade da economía para crecer, incrementar a produtividade e xerar emprego.

Na proposta do Goberno do Estado asoma tamén a posibilidade de recudir a contía das pensións. Quérese ir cara a unhas pensións mínimas subministradas pola Seguridade Social, o que conlevará que a cidadanía non teña máis remedio que garantir o seu futuro con plans de pensións xestionadas por institucións financieiras. Fronte a este camiño, desde o Bloque Nacionalista Galego cremos que cómpre reforzar o sistema de pensións público, para asegurar ingresos dignos cando as persoas rematan a súa vida laboral.

A protección dos dereitos dos traballores e traballadoras serán sempre a nosa prioridade. Por iso no BNG non só nos opoñemos á proposta de reforma laboral, senon que imos máis alá. Consideramos necesario un cambio nas relacións laborais, pero xustamente na medida contraria a que está enriba da mesa. O obxectivo debe ser precisamente reforzar a protección dos empregados e empregadas.

Temos que ir a unha regulación máis equitativa, que garanta a estabilidade no emprego e marque límites á flexibilidade na contratación temporal e a tempo parcial. É preciso tamén reorientar as políticas de fomento do emprego, dirixindo as axudas para a contratación de colectivos específicos nos que se dan as maiores taxas de desemprego. O obxectivo prioritario debe ser a xeración de emprego e neste senso unha das medidas polas que debemos apostar é por un mellor reparto do tempo de traballo. Os nacionalistas defendemos que se debe incentivar a acomodación do horario á conciliación da vida familiar e propiciar un gran pacto en todos os sectores e actividades económicas para avanzar cara un novo patrón de horarios laborais.

Calquer acordo en materia económica e de emprego ten que basearse nun novo marco, abandonando a doutrina económica neoliberal, principal responsable da crise que estamos a padecer. Desde o BNG apostamos por afondar nun cambio estrutural que esté enraizado no desenvolvemento da economía baseada no traballo produtivo e non especulativo, imperante nas últimas décadas. Neste novo contexto debe cobrar especial protagonismo o sector público como garante dun desenvolvemento económico sustentábel e dun reparto xusto e equitativo da riqueza.

O acceso público, universal e gratuíto a unha sanidade de calidade é un dereito gañado a pulso pola nosa sociedade. Sen embargo, o que neste século XXI parecía unha conquista plenamente consolidada está hoxe en grave perigo de perderse.

A política privatizadora que o Partido Popular instalou desde a súa chegada á Xunta de Galiza afecta tamén á sanidade. A construción do novo hospital de Vigo é o exemplo máis salientable do novo rumbo que o Goberno de Núñez Feijóo quere dar á sanidade pública.

Sen contemplacións, o PP sepultou todo o traballo que o anterior Goberno bipartito fixera para que a área sanitaria de Vigo contara co tan demandado novo hospital. Tras décadas reclamandoo, por fin se chegara a un consenso sobre onde, cando e como se ía construír. Existía un plan funcional que recollía todas as necesidades que a área sanitaria sur ten hoxe e vai ter no futuro. Parecía que, por fin, Vigo contaría cun hospital público de referencia no que a atención de calidade estaría garantida.

O PP tirou por terra todo ese traballo e deseñou unha nova estratexia para a construción do centro na que prima o baremo económico por riba da calidade asistencial. Co falso argumento de que a administración pública non pode asumir o custe dunha infraestrutura desas características, pon en mans da iniciativa privada a construción e a prestación de servizos básicos do futuro hospital.

Xogámonos moito. Se non paramos este tren privatizador que o PP puxo en marcha atoparémonos con serias deficiencias na sanidade pública. Perderase a calidade que é hoxe o seu sinal de identidade. E coma sempre serán os que menos teñen os que máis directamente sufrirán as consecuencias do deterioro do servizo público de saúde.

Só dende o carácter público dos servizos se pode garantir a calidade de atención sanitaria a todos os usuarios e usuarias. O PP sábeo, pero prefire xogar coa nosa sáude e buscar a rendandabilidade económica do proxecto.

Moito se está a falar ultimamente de quen defende a Vigo e quen non, dependendo da posición que teña diante de determinadas cuestións que atinxen á cidade. A min ese discurso paréceme baleiro de contido. Penso sinceiramente que calquera vigués ou viguesa, e mesmo os que non o son pero elixiron a nosa cidade para vivir, quere o mellor para a súa cidade.

Para min, como representante da cidadanía, defender Vigo é algo máis. É xerar consensos, é acadar acordos, é unir e non dividir, é fuxir da confrontación, é sumar e non restar, é conciliar posturas, é xuntar esforzos… En definitiva, é pensar primeiro no que é mellor para a cidade, por riba dos intereses partidistas.

Nos últimos tempos temos no Porto o mellor exemplo do que non hai que facer para defender Vigo. O espectáculo ao que estamos asistindo nas últimas semanas entre a Autoridade Portuaria e o Concello non é bo para a cidade. Os vigueses e viguesas están fartos destas liortas. Non entenden como é posible que a disputa presida a relación entre as dúas administracións.

O certo é que a confrontación á que estamos asistindo non é casual. É o resultado da utilización partidista que nos últimos anos tanto Partido Popular como PSOE veñen facendo do Porto. Son os seus intereses políticos os que marcan a xestión dunha institución que, polo ben de Vigo, debería estar sempre á marxe de calquera movemento político.

No BNG vimos denunciando reiteradamente que a entidade portuaria non é un trampolín político. Non pode moverse ao son que marca o partido de turno que o dirixe. É un dos piares fundamentais da puxanza económica da nosa cidade e non pode continuar sendo unha arma arroxadiza con fins unicamente electorais. Se PP e PSOE din defender Vigo o que terían que facer é deixar á marxe ao Porto da contenda electoral e abrir canles de diálogo que permitan unir e non dividir.

O que realmente precisa o Porto é unha xestión eficaz, que resolva o seu futuro. O BNG teno claro. Para iniciar un novo rumbo o que debería facer a presidenta da Autoridade Portuaria é presentar, dunha vez, o Plan de Utilización de Espazos Portuarios e deixarse de iniciar actuacións que non contan coa cobertura legal suficiente.