Un ano máis celebramos hoxe o 25 xullo. É o Día da Patria onde os nacionalistas e as nacionalistas aproveitamos para facer análise político e coller folgos e forzas para afrontar un novo curso político. Chegamos a esta data cunha situación en Galiza que, cando menos, tería que mobilizar todas as ferramentas ao noso alcance. A situación económica, os continuos ataques privatizadores aos servizos sociais, os recortes tanto salariais como de dereitos aos traballadores e traballadoras e a obsesión dalgúns por facer de Galiza algo de segundo orde, sen identidade propia e sen dereitos como a nazón que somos, tiñan que ser motivos suficientes para reconsiderar que temos que demostrar a nosa forza e facer valer a nosa historia, o traballo de moitos homes e mulleres por conseguir a dignidade propia dun país que labramos entre todos e todas e, sobre todo, para facer valer a nosa autoestima e orgullo de sermos galegos e galegas.Os galegos e galegas temos nas nosas mans o camiño a percorrer, pero témolo que facer xuntos, sen distintas velocidades e sen importarnos cando cheguemos, senon que cheguemos xuntos. É o camiño da unidade, o da aposta polo noso e polos nosos desexos comúns, o camiño por estar ao carón dos nosos sectores básicos económicos, ao carón dos traballadores e traballadoras, dos nosos empresarios que sinten como galegos as voraces garras dun mercado cada vez máis abusivo e aniquilador, ao carón da nosa lingua, da nosa cultura e da nosa propia historia, ao carón dos que aínda hoxe non renuncian a dar a batalla pola consideración de Galiza como a verdadeira nazón que é. O camiño, en definitiva, que temos que marcar para poder xerar de novo a ilusión nas nosas xentes.

Só cando Galiza apostou polo seu foi quen de saír sempre adiante e de superar obstáculos que parecían insalvables. Fagamos valer a nosa forza e ben seguro que escoitarán a nosa voz tanto o Goberno do Estado coma o galego que seguen arroxándonos as migallas para darlle o pan aos outros e continúan na inoperancia absoluta cando o noso país urxe medidas claras e realistas que nos empurren a un novo horizonte.Lonxe dunha inaceptable resignación ou desesperanza esta data tería que servirnos tamén aos nacionalistas e ás nacionalistas para, dende a ilusión e as gañas de traballar polo país que sempre nos ten caracterizado, facer unha clara reflexion sobre o noso papel na construción dunha renovada Galiza e, sobre todo, da mensaxe que temos que transmitir a toda a sociedade galega. Estar máis preto desta sociedade, asumir a realidade das nosas xentes e lanzar aire fresco diante de situacións contaminadas por vellos prexuízos adquiridos, renovar o noso xeito de comunicar e as estratexias de implantación do noso ideario en todos os sectores, traballar contra ninguén e a favor sempre dos nosos intereses, e aparcar o que nos diferencia a prol da unidade de acción poderían ser algunhas claves para que o necesario e importante papel que temos que xogar os nacionalistas e as nacionalistas neste país sexa máis crible e, sobre todo, entendido.

No Día da Patria Galega temos que facer valer a nosa forza dende o respecto a nosa historia, as nosas xentes e sen excluír a ninguén. As nosas ideas e proxectos siguen sendo necesarios para que Galiza avance no seu recoñecemento como pobo e cara a unha maior soberanía. Non defraudemos aos que sempre creron en nós e non os defraudemos mantendo posicionamentos herméticos e anclados no pasado ou con axiomas inamobibles. Dende o universalismo que sempre caracterizou a homes como Castelao ou Bóveda construamos un xeito máis dinámico, máis moderno e cheo de ilusións renovadas, de chegar a todos e todas, para que Galiza siga contando coa ferramenta máis poderosa que ten para ser recoñecida como a nazón que somos: os propios galegos e galegas.

Un ano máis estarei na Quintana, cos meus compañeiros e compañeiras do BNG, reclamando o que sempre fixemos: a dignidade. Estarei celebrando con todos e todas que, mal que lles pese a algúns, o noso proxecto segue tan vivo como sempre e que sempre, aínda que agardo que con aires novos, estaremos dende o BNG defendendo os lexítimos dereitos de todos os galegos e galegas.Viva Galiza, viva o Día da Patria Galega.

Compartir

O 25 de Xullo celebramos o Día de Galicia, o noso día, o día de todos os galegos e galegas. É algo máis que unha data, é un día para conmemorar que somos un país con historia, lingua, cultura e identidade propias. Na Tenencia de Alcaldía quixemos implicar activamente a toda a cidadanía nesta celebración. Por iso, coa finalidade de que calquera persoa que o desexe poda festexar o 25 de Xullo, distribuímos 5.000 bandeiras galegas para que as colguen do seu balcón ou as poñan na súa fiestra.

Animo a todos os vigueses e viguesas a recoller as bandeiras e facelas presentes nas súas vivendas para amosar así que seguimos crendo no noso país e en Vigo como parte fundamental dese país. É un xeito sinxelo de celebrar o Día de Galicia, demostrando que estamos orgullosos de ser galegos e galegas e do que representamos como país.

Esta iniciativa da continuidade á realizada o ano pasado coa campaña “Dalle a lingua”, que se desenvolveu tamén ao redor do 25 de Xullo na defensa do galego diante dos ataques que estaba sufrindo por parte do Partido Popular. Este ano deseñamos a campaña do Día de Galicia coa finalidade de seguir defendendo os nosos sinais de identidade e para facer partícipe a toda a cidadanía da celebración do día de todos os galegos e galegas.

Compartir

Redución dun cinco por cento do salario dos funcionarios e funcionarias, conxelación das pensións contributivas, eliminación da retroactividade nas axudas da Lei de Dependencia ou supresión do cheque-bebé. Son medidas que nada nos sorprenderían se quen as implanta é un goberno de dereitas co falso pretexto de facer fronte as consecuencias da crise económica que estamos atravesando. Xa estamos afeitos ás políticas anti sociais do Partido Popular e lamentablemente, con cada paso que da na súa xestión, o Goberno da Xunta de Galiza non deixa que o esquezamos.

O que non entra dentro da lóxica é que un goberno que se di de esquerdas, como é o que preside o socialista José Luis Rodríguez Zapatero, asuma o ideario da dereita e nestes momentos de dificultade basee a súa política económica nun paquete de medidas que supoñen importantes recortes sociais e merman o poder adquisitivo das capas sociais que máis fondamente están sentido os efectos da crise.

Con estas medidas impulsadas polo Goberno do Estado, mentras os especuladores responsables da grave situación económica que vivimos permanecen alleos as consecuencias da súa desfeita, son os que peor o están pasando os que realmente sufrirán a fuxida cara adiante que está facendo o PSOE. Parece que o único que lle importa é cubrir ben o expediente diante da Unión Europea, Estados Unidos e o Fondo Monetario Internacional, sen ter en conta que con estas medidas paradoxicamente vai causar o efecto contrario ao desexado e afogará aínda máis aos sectores máis perxudicados.

É certo que en tempos de crise hai que conter o déficit, pero non con iniciativas que eliminan prestacións sociais e cargan a responsabilidade de saír da crise sobre pensionistas, funcionarios, dependentes e familias traballadoras. Iso non é o que faría un verdadeiro goberno de esquerdas.

Redución dun cinco por cento do salario dos funcionarios e funcionarias, conxelación das pensións contributivas, eliminación da retroactividade nas axudas da Lei de Dependencia ou supresión do cheque-bebé. Son medidas que nada nos sorprenderían se quen as implanta é un goberno de dereitas co falso pretexto de facer fronte as consecuencias da crise económica que estamos atravesando. Xa estamos afeitos ás políticas anti sociais do Partido Popular e lamentablemente, con cada paso que da na súa xestión, o Goberno da Xunta de Galiza non deixa que o esquezamos.

O que non entra dentro da lóxica é que un goberno que se di de esquerdas, como é o que preside o socialista José Luis Rodríguez Zapatero, asuma o ideario da dereita e nestes momentos de dificultade basee a súa política económica nun paquete de medidas que supoñen importantes recortes sociais e merman o poder adquisitivo das capas sociais que máis fondamente están sentido os efectos da crise.

Con estas medidas impulsadas polo Goberno do Estado, mentras os especuladores responsables da grave situación económica que vivimos permanecen alleos as consecuencias da súa desfeita, son os que peor o están pasando os que realmente sufrirán a fuxida cara adiante que está facendo o PSOE. Parece que o único que lle importa é cubrir ben o expediente diante da Unión Europea, Estados Unidos e o Fondo Monetario Internacional, sen ter en conta que con estas medidas paradoxicamente vai causar o efecto contrario ao desexado e afogará aínda máis aos sectores máis perxudicados.

É certo que en tempos de crise hai que conter o déficit, pero non con iniciativas que eliminan prestacións sociais e cargan a responsabilidade de saír da crise sobre pensionistas, funcionarios, dependentes e familias traballadoras. Iso non é o que faría un verdadeiro goberno de esquerdas.

Compartir

32 millóns de metros cadrados. Esa é a superficie á que afecta o Plan de Ordenación do Litoral (POL) elaborado pola Xunta do Partido Popular. Detrás desa cifra hai centos de veciños e veciñas afectados, espazos da cidade sensibles medioambientalmente e núcleos de poboación consolidados. Sen embargo, á vista do que recolle o documento, o PP é totalmente alleo a esta realidade. Non podemos sorprendernos. É o que acontece cando se traballa sobre mapas virtuais e se axustan as conclusións a intereses políticos.

Non hai no documento nada que evidencie o compromiso do PP coa protección do litoral, un dos grandes tesouros da nosa cidade. Lonxe do que se di, non é un plan para a conservación, é un plan para a destrución. Afecta gravemente ao crecemento e ordeamento urbanístico da cidade, está elaborado sen criterio, nin rigor e non se axusta á realidade do planeamento urbanístico de Vigo.

O que debería ser un documento que protexera zonas sensibles, como pode ser a ría, esquece cuestións tan fundamentais como delimitar a expansión do Porto, pero consolida regatos hoxe xa inexistentes con afeccións de 250 metros. Pon en serio risco a rexeneración da praia de Samil, pero mantén urbanizacións que o anterior goberno bipartito quería eliminar. Así é como entende o Partido Popular a protección do litoral.

É unha forma de actuar certamente sospeitosa, aínda máis se temos en conta que en Vigo tiñan que esforzarse ben pouco para elaborar o POL. Só debían asumir o PXOM, que está totalmente adaptado á lexislación medioambiental vixente. Non se entende que contando cun Plan Xeral, recentemente aprobado e que o PP respaldou no seus aspectos medioambientais, agora elaboren un documento que non o respecta e que pon en xogo o desenvolvemento futuro da cidade.

Nada explica, nin xustifica este Plan de Ordenación do Litoral. Si o Partido Popular non agocha intereses oscuros nel, ten que demostralo e debe adaptalo ao PXOM ou retiralo.

Compartir

A situación de crise económica ten levado ao Goberno do Estado a facer unha proposta de revisión do Pacto de Toledo cunha serie de medidas que modifican o modelo de relacións laborais vixentes. Aínda que non hai argumentos que relacionen o momento de crise co sistema laboral actual, unha vez máis as medidas propostas menoscaban os dereitos dos traballadores e as traballadoras. Sen ser os responsables do difícil momento económico que atravesamos, quérese cargar as consecuencias sobre as súas costas cunha reforma baseada na flexibilización e precarización laboral.

Co mal pretexto de querer garantir o sistema público de pensións, unha das medidas que sacou da manga o Goberno do Estado foi o incremento da idade de xubilación dos 65 aos 67 anos. Xustifican a proposta en que o incremento da esperanza de vida e o futuro incerto do número de persoas anciáns porá en perigo a viabilidade futura do sistema de pensións. Trátase dun argumento erróneo e retorcido porque, sendo certas esas premisas, non teñen en contra outros aspectos que poden modificar o resultado final. O problema non é que haxa máis pensionistas, senon que non exista un número de cotizantes suficientes para asumir ese incremento. Por iso, desde o BNG pensamos que a solución debe ser outra; crear emprego e fomentar a incorporación ao mercado de traballo para aumentar o número de cotizantes. Sen dúbida, o futuro das pensións vai ligado á capacidade da economía para crecer, incrementar a produtividade e xerar emprego.

Na proposta do Goberno do Estado asoma tamén a posibilidade de recudir a contía das pensións. Quérese ir cara a unhas pensións mínimas subministradas pola Seguridade Social, o que conlevará que a cidadanía non teña máis remedio que garantir o seu futuro con plans de pensións xestionadas por institucións financieiras. Fronte a este camiño, desde o Bloque Nacionalista Galego cremos que cómpre reforzar o sistema de pensións público, para asegurar ingresos dignos cando as persoas rematan a súa vida laboral.

A protección dos dereitos dos traballores e traballadoras serán sempre a nosa prioridade. Por iso no BNG non só nos opoñemos á proposta de reforma laboral, senon que imos máis alá. Consideramos necesario un cambio nas relacións laborais, pero xustamente na medida contraria a que está enriba da mesa. O obxectivo debe ser precisamente reforzar a protección dos empregados e empregadas.

Temos que ir a unha regulación máis equitativa, que garanta a estabilidade no emprego e marque límites á flexibilidade na contratación temporal e a tempo parcial. É preciso tamén reorientar as políticas de fomento do emprego, dirixindo as axudas para a contratación de colectivos específicos nos que se dan as maiores taxas de desemprego. O obxectivo prioritario debe ser a xeración de emprego e neste senso unha das medidas polas que debemos apostar é por un mellor reparto do tempo de traballo. Os nacionalistas defendemos que se debe incentivar a acomodación do horario á conciliación da vida familiar e propiciar un gran pacto en todos os sectores e actividades económicas para avanzar cara un novo patrón de horarios laborais.

Calquer acordo en materia económica e de emprego ten que basearse nun novo marco, abandonando a doutrina económica neoliberal, principal responsable da crise que estamos a padecer. Desde o BNG apostamos por afondar nun cambio estrutural que esté enraizado no desenvolvemento da economía baseada no traballo produtivo e non especulativo, imperante nas últimas décadas. Neste novo contexto debe cobrar especial protagonismo o sector público como garante dun desenvolvemento económico sustentábel e dun reparto xusto e equitativo da riqueza.

Compartir

O acceso público, universal e gratuíto a unha sanidade de calidade é un dereito gañado a pulso pola nosa sociedade. Sen embargo, o que neste século XXI parecía unha conquista plenamente consolidada está hoxe en grave perigo de perderse.

A política privatizadora que o Partido Popular instalou desde a súa chegada á Xunta de Galiza afecta tamén á sanidade. A construción do novo hospital de Vigo é o exemplo máis salientable do novo rumbo que o Goberno de Núñez Feijóo quere dar á sanidade pública.

Sen contemplacións, o PP sepultou todo o traballo que o anterior Goberno bipartito fixera para que a área sanitaria de Vigo contara co tan demandado novo hospital. Tras décadas reclamandoo, por fin se chegara a un consenso sobre onde, cando e como se ía construír. Existía un plan funcional que recollía todas as necesidades que a área sanitaria sur ten hoxe e vai ter no futuro. Parecía que, por fin, Vigo contaría cun hospital público de referencia no que a atención de calidade estaría garantida.

O PP tirou por terra todo ese traballo e deseñou unha nova estratexia para a construción do centro na que prima o baremo económico por riba da calidade asistencial. Co falso argumento de que a administración pública non pode asumir o custe dunha infraestrutura desas características, pon en mans da iniciativa privada a construción e a prestación de servizos básicos do futuro hospital.

Xogámonos moito. Se non paramos este tren privatizador que o PP puxo en marcha atoparémonos con serias deficiencias na sanidade pública. Perderase a calidade que é hoxe o seu sinal de identidade. E coma sempre serán os que menos teñen os que máis directamente sufrirán as consecuencias do deterioro do servizo público de saúde.

Só dende o carácter público dos servizos se pode garantir a calidade de atención sanitaria a todos os usuarios e usuarias. O PP sábeo, pero prefire xogar coa nosa sáude e buscar a rendandabilidade económica do proxecto.

Compartir

Moito se está a falar ultimamente de quen defende a Vigo e quen non, dependendo da posición que teña diante de determinadas cuestións que atinxen á cidade. A min ese discurso paréceme baleiro de contido. Penso sinceiramente que calquera vigués ou viguesa, e mesmo os que non o son pero elixiron a nosa cidade para vivir, quere o mellor para a súa cidade.

Para min, como representante da cidadanía, defender Vigo é algo máis. É xerar consensos, é acadar acordos, é unir e non dividir, é fuxir da confrontación, é sumar e non restar, é conciliar posturas, é xuntar esforzos… En definitiva, é pensar primeiro no que é mellor para a cidade, por riba dos intereses partidistas.

Nos últimos tempos temos no Porto o mellor exemplo do que non hai que facer para defender Vigo. O espectáculo ao que estamos asistindo nas últimas semanas entre a Autoridade Portuaria e o Concello non é bo para a cidade. Os vigueses e viguesas están fartos destas liortas. Non entenden como é posible que a disputa presida a relación entre as dúas administracións.

O certo é que a confrontación á que estamos asistindo non é casual. É o resultado da utilización partidista que nos últimos anos tanto Partido Popular como PSOE veñen facendo do Porto. Son os seus intereses políticos os que marcan a xestión dunha institución que, polo ben de Vigo, debería estar sempre á marxe de calquera movemento político.

No BNG vimos denunciando reiteradamente que a entidade portuaria non é un trampolín político. Non pode moverse ao son que marca o partido de turno que o dirixe. É un dos piares fundamentais da puxanza económica da nosa cidade e non pode continuar sendo unha arma arroxadiza con fins unicamente electorais. Se PP e PSOE din defender Vigo o que terían que facer é deixar á marxe ao Porto da contenda electoral e abrir canles de diálogo que permitan unir e non dividir.

O que realmente precisa o Porto é unha xestión eficaz, que resolva o seu futuro. O BNG teno claro. Para iniciar un novo rumbo o que debería facer a presidenta da Autoridade Portuaria é presentar, dunha vez, o Plan de Utilización de Espazos Portuarios e deixarse de iniciar actuacións que non contan coa cobertura legal suficiente.

Compartir

Dar resposta ás consecuencia da crise económica. Esa foi a premisa coa que o BNG afrontou a elaboración dos orzamentos municipais que hai uns días aprobamos inicialmente no pleno. Quixemos volcar o esforzo financieiro en atender as necesidades dos vigueses e viguesas que máis fondamente están a sentir a incidencia da difícil situación económica. Foi por iso que incrementamos o gasto social, definimos medidas contra a crise e reforzamos o investimento produtivo.

A proba do noso compromiso son as cifras. Hai quen fachandea da súa implicación co social, pero logo non o evidencia con feitos. Nós si o facemos, consignando os fondos para poder cumprir. Neste terceiro orzamento municipal do mandato a Concellería de Benestar Social conta co orzamento máis elevado da súa historia. Medrou nun 31% con respecto ao execicio anterior. Son 1,3 millóns de euros máis para atender o incremento da demanda das axudas ás familias, as becas de libros e comedor, o servizo de axuda no fogar e, en xeral, todos os servizos que precisan os sectores máis desfavorecidos.

E se o gasto social crece, tamén o fan as partidas destinadas á axudar ao pequeno e mediano comercio, un dos sectores que máis está sentindo os efectos da crise. O orzamento de Comercio increméntase nun 51% para seguir apostando por medidas como as de incentivar o consumo, con axudas ás familias con menos recursos, e as axudas directas ao comercio. Pero a nosa aposta reflíctese tamén no resto das concellerías nacionalistas, xa que en todas se atende especialmente o gasto social, con incremento das partidas destinadas á colaboración cós diferentes colectivos, asociacións e entidades sociais, deportivas, culturais ou xuvenís.

Son algunhas das pinceladas dun orzamento que vai permitir que esta cidade siga avanzando e se transforme, tendo como referente o traballo para a xente e dando resposta ás vellas demandas da cidadanía, como a recuperación do Casco Vello. Imos seguir avanzando na recuperación do Casco Vello, un proceso que non ten marcha atrás e que imos continuar con novos investimentos para mellora de rúas, a Pinacoteca e o Centro Galego de Fotografía ou campañas de dinamización.

Nestes case tres anos de mandato puxemos en marcha a cidade e no que queda por diante con estes orzamentos seguiremos impulsando este proceso. Nós, en contra do que pensa o PP, defendemos que en tempos de crise é cando hai que incrementar as constas municipais. Sería unha irresponsabilidade que tiveramos diñeiro na caixa cando a cidadanía está aguantando sobre as súas costas as consecuencias dunha crise que, precisamente, en grande medida é o resultado das políticas defendidas desde as filas conservadoras.

Compartir

Moito se está a falar estes días sobre a fusión das caixas e sobre a nova lei que se acaba de aprobar. Algunhas manifestacións que se están a facer lémbranme moito a aquelas que se facían nos primeiros tempos da democracia, cando algúns alertaban do perigo da chegada dos comunistas. “Como veñan quitaranche unha das dúas vacas que tes”, advertían para meter medo. Ven esto a conto do moito que se está a falar sobre a fusión. Que se vai desaparecer Caixanova, que se o norte se vai comer ao sur… Sen embargo, nestes momentos ninguén sabe en que termos se vai a producir, nin cal vai ser o papel de cada unha das caixas.

Se ninguén dubida de que Caixanova está nunha posición máis solvente que Caixa Galicia, se ninguén dubida da súa eficiencia e da súa boa xestión, ¿que medo podemos ter? Non debemos esquecer que xa se ten realizado outra fusión da que entón era Caixavigo coas caixas da capital da provincia e de Ourense e daquela a nosa caixa non perdeu o seu peso específico, nen a súa posición, é máis aínda se reforzou.

Estase a falar tamén dos investimentos en materia social, alertando da posibilidade de perder o labor que desenvolve coa Obra Social. Esquécense algúns de que Caixanova ten feito moita obra social non só en Vigo, senon en toda Galiza, tamén na Coruña. Ao igual que Caixa Galicia ten feito obra social en Vigo, o que me parece moi ben, xa que ámbalas dúas caixas non só se nutren cos aforros das localidades nas que están asentadas, senón de todos os galegos e galegas.

Pero do que non se está a falar e das outras posibilidades e das súas consecuencias. Non se está a dicir que na conxuntura actual e imposible que Caixanova poda camiñar soa e que, polo tanto, terá que buscar outros aliados para o seu camiño. Non se está a dicir que eses aliados serían de fóra (Murcia, Asturias, Madrid…). Non se está a dicir que as SIP son, sen dúbida, o primero paso para a deslocalización das caixas e a súa futura bancarización. Non se está a dicir tampouco que noutros territorios do estado apostaron por fórmulas como as que os nacionalistas defendemos e deron por resultado caixas fortalecidas e entidades financieiras que están a apostar claramente polos sectores económicos propios.

Hai agora certos sectores empresariais que critican abertamente a fusión e din que o fan en nome da defensa de Vigo. Son os mesmos sectores que non critican e mesmo aplauden a discriminacion da actual Xunta do PP con esta cidade cando se lle reduce nun 36% o capítulo de investimentos ou cando se desmantelan os servizos sociais públicos que tanto necesitamos os vigueses e viguesas. ¿Quen está a pensar nos traballadores e traballadoras cando se fan esas afirmacións? ¿Será tan mala a fusión cando os tres sindicatos, que son os que defenden os seus intereses, están dacordo con ela? ¿Non será que cada quen está tentando manter a sua posición empresarial a marxe da racionalización e da defensa dos intereses reais de Vigo e Galiza?

É unha auténtica mentira que se diga que estar a favor da fusión e ir en contra de Vigo. A realidade é que ir en contra da fusión é simplemente defender a política do PSOE e a do Banco de España, que nunca tiveron nas súas prioridades que Galiza contara cunha entidade financieira forte que puidese facer fronte a un embite das grandes caixas, que si controlan tanto PSOE como PP noutros territorios. Seica Galiza e Vigo non se merecen ese mesmo respecto.

E agora tamén se critica o intervencionismo da nova lei. Parece que o PSOE tamén esquecera as súas proclamas doutros tempos. Nós, os nacionalistas, sempre apostamos e apostaremos pola intervención dos poderes públicos no ensino, na vivenda, na sanidade e claro que tamén no sistema financieiro. ¿É que agorá só nós estamos en contra do liberalismo económico que permitiu, entre outras, esta crise pola que estamos pasando? ¿É que agora so nós defendemos que os representantes elixidos democraticamente pola cidadanía son os que deben xestionar a riqueza e a economía para distribuílas axeitadamente entre as clases menos favorecidas? Pois si, nós defenderemos sempre a liberdade e nunca pasaremos polas dictaduras de sectores que inflúen na sociedade desde o poder económico e que mesmo son quen de variar as grandes liñas macroeconómicas según lles interese aos seus beneficios e non aos de toda a poboación. Cando exercemos a democracia facémolo para que as persoas que eliximos nos representen e xestionen a cousa pública por nós. Por iso os representantes públicos somos cambiantes segundo o que a cidadanía considere.

Mentres continúe en política serei sempre coherente e nunca me deixarei levar polos réditos electorais cando se trate de defender o mellor para a miña cidade e para Galiza. Cando se trata de defender a Vigo e a Caixanova ninguén pode arrogarse o máximo papel, xa que foron moitos os pequenos aforradores, moitos os traballadores e traballadoras, os que fixeron posible que a nosa caixa sexa hoxe o que é; anos de historia na que moitos dos que hoxe apelan ao viguismo, sinxelamente nin estaban nin nos defendían.

Coherencia política e realidade política é o que precisa a nosa sociedade e non proclamas partidistas que na meirande parte das ocasións nos levan ao suicidio. A coherencia que sempre practicou o BNG, aínda que moitas veces foramos duramente criticados, pero que co paso do tempo, por desgraza, en moitos temas nos deu a razón. Coherencia como á hora de apostar seriamente dende a anterior Xunta polos nosos sectores básicos. Coherencia histórica na defensa dos intereses de Vigo e Galiza, mentras outras forzas políticas só miraban cara Madrid. Por esta coherencia é pola que milito dende hai moitos anos no BNG e seguirei militando.

Defendamos a Caixanova, eu o primeiro e o BNG tamén, pero defendámola para salvala de buitres que agardan o momento de asaltar á presa. Defedámola para que siga cos pés ben anclados en Vigo e en Galiza e non noutros lugares. Non a defendamos, non por ela, senon por querer manter o poder económico establecido ou por conseguir reditos electorais.

Compartir

A volta do Partido Popular ao goberno da Xunta de Galiza está evidenciando xa nestes primeiros meses que sufrimos un regreso ao pasado. Como se un deja vu se tratase estamos de novo vivindo na era Fraga. Privatización de servizos públicos, retroceso nas políticas sociais, desprezo pola nosa lingua e desproteción dos nosos sectores produtivos son as liñas mestras que marcan a xestión do PP, baixo o falso manto da austeridade.

Vigo é un bo exemplo da volta atrás que se está a producir. A cidade está sentindo fondamente as primeiras medidas do PP e, ao igual que durante os 16 anos de goberno Fraga, está a ser discriminada en canto a investimentos. A mellor proba é a análise dos orzamentos da Xunta para 2010. Nas partidas que corresponden á nosa cidade existe un descenso dun 36% respecto aos que deixou a o Goberno bipartito. Na primeira oportunidade que Núñez Feijóo tiña como presidente da Xunta de amosar a súa aposta pola cidade que é o motor económico de Galiza, como se comprometeu na campaña electoral, o que fixo foi castigar a Vigo.

Sendo alarmante a baixada dos investimentos previstos para o vindeiro ano, non é iso o peor. É aínda máis grave o feito de que proxectos postos en marcha ou comprometidos pola anterior Xunta están paralizados, esquecidos ou transformados para afondar na política privatizadora do PP. Non queren abrir a Gota de Leite como centro de emerxencia para xente sen teito, van privatizar o novo hospital e tamén os centros de día, néganse a asumir a reforma das pistas de atletismo, non consideran interesantes proxectos como o funicular do Casco Vello… En fin, que o Goberno do Partido Popular en Vigo nin está, nin contamos que apareza.

Compartir