Moito se está a falar ultimamente de quen defende a Vigo e quen non, dependendo da posición que teña diante de determinadas cuestións que atinxen á cidade. A min ese discurso paréceme baleiro de contido. Penso sinceiramente que calquera vigués ou viguesa, e mesmo os que non o son pero elixiron a nosa cidade para vivir, quere o mellor para a súa cidade.

Para min, como representante da cidadanía, defender Vigo é algo máis. É xerar consensos, é acadar acordos, é unir e non dividir, é fuxir da confrontación, é sumar e non restar, é conciliar posturas, é xuntar esforzos… En definitiva, é pensar primeiro no que é mellor para a cidade, por riba dos intereses partidistas.

Nos últimos tempos temos no Porto o mellor exemplo do que non hai que facer para defender Vigo. O espectáculo ao que estamos asistindo nas últimas semanas entre a Autoridade Portuaria e o Concello non é bo para a cidade. Os vigueses e viguesas están fartos destas liortas. Non entenden como é posible que a disputa presida a relación entre as dúas administracións.

O certo é que a confrontación á que estamos asistindo non é casual. É o resultado da utilización partidista que nos últimos anos tanto Partido Popular como PSOE veñen facendo do Porto. Son os seus intereses políticos os que marcan a xestión dunha institución que, polo ben de Vigo, debería estar sempre á marxe de calquera movemento político.

No BNG vimos denunciando reiteradamente que a entidade portuaria non é un trampolín político. Non pode moverse ao son que marca o partido de turno que o dirixe. É un dos piares fundamentais da puxanza económica da nosa cidade e non pode continuar sendo unha arma arroxadiza con fins unicamente electorais. Se PP e PSOE din defender Vigo o que terían que facer é deixar á marxe ao Porto da contenda electoral e abrir canles de diálogo que permitan unir e non dividir.

O que realmente precisa o Porto é unha xestión eficaz, que resolva o seu futuro. O BNG teno claro. Para iniciar un novo rumbo o que debería facer a presidenta da Autoridade Portuaria é presentar, dunha vez, o Plan de Utilización de Espazos Portuarios e deixarse de iniciar actuacións que non contan coa cobertura legal suficiente.

Compartir

Dar resposta ás consecuencia da crise económica. Esa foi a premisa coa que o BNG afrontou a elaboración dos orzamentos municipais que hai uns días aprobamos inicialmente no pleno. Quixemos volcar o esforzo financieiro en atender as necesidades dos vigueses e viguesas que máis fondamente están a sentir a incidencia da difícil situación económica. Foi por iso que incrementamos o gasto social, definimos medidas contra a crise e reforzamos o investimento produtivo.

A proba do noso compromiso son as cifras. Hai quen fachandea da súa implicación co social, pero logo non o evidencia con feitos. Nós si o facemos, consignando os fondos para poder cumprir. Neste terceiro orzamento municipal do mandato a Concellería de Benestar Social conta co orzamento máis elevado da súa historia. Medrou nun 31% con respecto ao execicio anterior. Son 1,3 millóns de euros máis para atender o incremento da demanda das axudas ás familias, as becas de libros e comedor, o servizo de axuda no fogar e, en xeral, todos os servizos que precisan os sectores máis desfavorecidos.

E se o gasto social crece, tamén o fan as partidas destinadas á axudar ao pequeno e mediano comercio, un dos sectores que máis está sentindo os efectos da crise. O orzamento de Comercio increméntase nun 51% para seguir apostando por medidas como as de incentivar o consumo, con axudas ás familias con menos recursos, e as axudas directas ao comercio. Pero a nosa aposta reflíctese tamén no resto das concellerías nacionalistas, xa que en todas se atende especialmente o gasto social, con incremento das partidas destinadas á colaboración cós diferentes colectivos, asociacións e entidades sociais, deportivas, culturais ou xuvenís.

Son algunhas das pinceladas dun orzamento que vai permitir que esta cidade siga avanzando e se transforme, tendo como referente o traballo para a xente e dando resposta ás vellas demandas da cidadanía, como a recuperación do Casco Vello. Imos seguir avanzando na recuperación do Casco Vello, un proceso que non ten marcha atrás e que imos continuar con novos investimentos para mellora de rúas, a Pinacoteca e o Centro Galego de Fotografía ou campañas de dinamización.

Nestes case tres anos de mandato puxemos en marcha a cidade e no que queda por diante con estes orzamentos seguiremos impulsando este proceso. Nós, en contra do que pensa o PP, defendemos que en tempos de crise é cando hai que incrementar as constas municipais. Sería unha irresponsabilidade que tiveramos diñeiro na caixa cando a cidadanía está aguantando sobre as súas costas as consecuencias dunha crise que, precisamente, en grande medida é o resultado das políticas defendidas desde as filas conservadoras.

Compartir

Moito se está a falar estes días sobre a fusión das caixas e sobre a nova lei que se acaba de aprobar. Algunhas manifestacións que se están a facer lémbranme moito a aquelas que se facían nos primeiros tempos da democracia, cando algúns alertaban do perigo da chegada dos comunistas. “Como veñan quitaranche unha das dúas vacas que tes”, advertían para meter medo. Ven esto a conto do moito que se está a falar sobre a fusión. Que se vai desaparecer Caixanova, que se o norte se vai comer ao sur… Sen embargo, nestes momentos ninguén sabe en que termos se vai a producir, nin cal vai ser o papel de cada unha das caixas.

Se ninguén dubida de que Caixanova está nunha posición máis solvente que Caixa Galicia, se ninguén dubida da súa eficiencia e da súa boa xestión, ¿que medo podemos ter? Non debemos esquecer que xa se ten realizado outra fusión da que entón era Caixavigo coas caixas da capital da provincia e de Ourense e daquela a nosa caixa non perdeu o seu peso específico, nen a súa posición, é máis aínda se reforzou.

Estase a falar tamén dos investimentos en materia social, alertando da posibilidade de perder o labor que desenvolve coa Obra Social. Esquécense algúns de que Caixanova ten feito moita obra social non só en Vigo, senon en toda Galiza, tamén na Coruña. Ao igual que Caixa Galicia ten feito obra social en Vigo, o que me parece moi ben, xa que ámbalas dúas caixas non só se nutren cos aforros das localidades nas que están asentadas, senón de todos os galegos e galegas.

Pero do que non se está a falar e das outras posibilidades e das súas consecuencias. Non se está a dicir que na conxuntura actual e imposible que Caixanova poda camiñar soa e que, polo tanto, terá que buscar outros aliados para o seu camiño. Non se está a dicir que eses aliados serían de fóra (Murcia, Asturias, Madrid…). Non se está a dicir que as SIP son, sen dúbida, o primero paso para a deslocalización das caixas e a súa futura bancarización. Non se está a dicir tampouco que noutros territorios do estado apostaron por fórmulas como as que os nacionalistas defendemos e deron por resultado caixas fortalecidas e entidades financieiras que están a apostar claramente polos sectores económicos propios.

Hai agora certos sectores empresariais que critican abertamente a fusión e din que o fan en nome da defensa de Vigo. Son os mesmos sectores que non critican e mesmo aplauden a discriminacion da actual Xunta do PP con esta cidade cando se lle reduce nun 36% o capítulo de investimentos ou cando se desmantelan os servizos sociais públicos que tanto necesitamos os vigueses e viguesas. ¿Quen está a pensar nos traballadores e traballadoras cando se fan esas afirmacións? ¿Será tan mala a fusión cando os tres sindicatos, que son os que defenden os seus intereses, están dacordo con ela? ¿Non será que cada quen está tentando manter a sua posición empresarial a marxe da racionalización e da defensa dos intereses reais de Vigo e Galiza?

É unha auténtica mentira que se diga que estar a favor da fusión e ir en contra de Vigo. A realidade é que ir en contra da fusión é simplemente defender a política do PSOE e a do Banco de España, que nunca tiveron nas súas prioridades que Galiza contara cunha entidade financieira forte que puidese facer fronte a un embite das grandes caixas, que si controlan tanto PSOE como PP noutros territorios. Seica Galiza e Vigo non se merecen ese mesmo respecto.

E agora tamén se critica o intervencionismo da nova lei. Parece que o PSOE tamén esquecera as súas proclamas doutros tempos. Nós, os nacionalistas, sempre apostamos e apostaremos pola intervención dos poderes públicos no ensino, na vivenda, na sanidade e claro que tamén no sistema financieiro. ¿É que agorá só nós estamos en contra do liberalismo económico que permitiu, entre outras, esta crise pola que estamos pasando? ¿É que agora so nós defendemos que os representantes elixidos democraticamente pola cidadanía son os que deben xestionar a riqueza e a economía para distribuílas axeitadamente entre as clases menos favorecidas? Pois si, nós defenderemos sempre a liberdade e nunca pasaremos polas dictaduras de sectores que inflúen na sociedade desde o poder económico e que mesmo son quen de variar as grandes liñas macroeconómicas según lles interese aos seus beneficios e non aos de toda a poboación. Cando exercemos a democracia facémolo para que as persoas que eliximos nos representen e xestionen a cousa pública por nós. Por iso os representantes públicos somos cambiantes segundo o que a cidadanía considere.

Mentres continúe en política serei sempre coherente e nunca me deixarei levar polos réditos electorais cando se trate de defender o mellor para a miña cidade e para Galiza. Cando se trata de defender a Vigo e a Caixanova ninguén pode arrogarse o máximo papel, xa que foron moitos os pequenos aforradores, moitos os traballadores e traballadoras, os que fixeron posible que a nosa caixa sexa hoxe o que é; anos de historia na que moitos dos que hoxe apelan ao viguismo, sinxelamente nin estaban nin nos defendían.

Coherencia política e realidade política é o que precisa a nosa sociedade e non proclamas partidistas que na meirande parte das ocasións nos levan ao suicidio. A coherencia que sempre practicou o BNG, aínda que moitas veces foramos duramente criticados, pero que co paso do tempo, por desgraza, en moitos temas nos deu a razón. Coherencia como á hora de apostar seriamente dende a anterior Xunta polos nosos sectores básicos. Coherencia histórica na defensa dos intereses de Vigo e Galiza, mentras outras forzas políticas só miraban cara Madrid. Por esta coherencia é pola que milito dende hai moitos anos no BNG e seguirei militando.

Defendamos a Caixanova, eu o primeiro e o BNG tamén, pero defendámola para salvala de buitres que agardan o momento de asaltar á presa. Defedámola para que siga cos pés ben anclados en Vigo e en Galiza e non noutros lugares. Non a defendamos, non por ela, senon por querer manter o poder económico establecido ou por conseguir reditos electorais.

Compartir

A volta do Partido Popular ao goberno da Xunta de Galiza está evidenciando xa nestes primeiros meses que sufrimos un regreso ao pasado. Como se un deja vu se tratase estamos de novo vivindo na era Fraga. Privatización de servizos públicos, retroceso nas políticas sociais, desprezo pola nosa lingua e desproteción dos nosos sectores produtivos son as liñas mestras que marcan a xestión do PP, baixo o falso manto da austeridade.

Vigo é un bo exemplo da volta atrás que se está a producir. A cidade está sentindo fondamente as primeiras medidas do PP e, ao igual que durante os 16 anos de goberno Fraga, está a ser discriminada en canto a investimentos. A mellor proba é a análise dos orzamentos da Xunta para 2010. Nas partidas que corresponden á nosa cidade existe un descenso dun 36% respecto aos que deixou a o Goberno bipartito. Na primeira oportunidade que Núñez Feijóo tiña como presidente da Xunta de amosar a súa aposta pola cidade que é o motor económico de Galiza, como se comprometeu na campaña electoral, o que fixo foi castigar a Vigo.

Sendo alarmante a baixada dos investimentos previstos para o vindeiro ano, non é iso o peor. É aínda máis grave o feito de que proxectos postos en marcha ou comprometidos pola anterior Xunta están paralizados, esquecidos ou transformados para afondar na política privatizadora do PP. Non queren abrir a Gota de Leite como centro de emerxencia para xente sen teito, van privatizar o novo hospital e tamén os centros de día, néganse a asumir a reforma das pistas de atletismo, non consideran interesantes proxectos como o funicular do Casco Vello… En fin, que o Goberno do Partido Popular en Vigo nin está, nin contamos que apareza.

Compartir

Vigo naceu como cidade ao carón do mar e foi espallándose ata crear a configuración urbanística que hoxe ten, dándolle as costas ao que foi a súa orixe como cidade. Durante moitos anos o casco histórico no que agromou Vigo foi o grande esquecido. Ao tempo que a cidade medraba, o Casco Vello esmorecía. Pouco a pouco foise degradando urbanisticamente, perdendo poboación e converténdose nunha illa no centro da cidade. Pero esa situación está a mudar. Hoxe calquera que pase polo barrio poder comprobar que algo está a cambiar e que a súa rehabilitación integral está a deixar de ser unha quimera.

Cando aceptei a miña responsabilidade como tenente de alcalde e concelleiro de Cascos Históricos asumín o firme compromiso de conseguir que o Casco Vello “reviva”, que sexa de novo o sinal da nosa identidade como cidade. É unha tarefa na que os nacionalistas estamos absolutamente implicados e que empeza a dar xa os seus froitos.

As actuacións que estamos a desenvolver abranguen a rehabilitación de edificios, pero tamén a dinamización social, a mellora da calidade de vida dos seus veciños e veciñas, a reforma do entramado viario ou a mobilidade. Porque a reconquista do Casco Vello precisa dunha actuación integral que recomponña todas as pezas deste gran puzlle que é a zona histórica. Nestes dous anos desde o Concello de Vigo tense destinado ao Casco Vello o maior investimento directo da súa historia. Dos orzamentos municipais saíron máis de 6 millóns de euros para a recuperación da zona antiga e o vindeiro ano intensificaremos ese ritmo inversor. A ese orzamento hai que engadir outros 10 millóns de euros do Plan de Investimento Local que quixemos destinar ao barrio, así como os máis de 18 millóns de euros adicados polo Consorcio do Casco Vello á rehabilitación de inmobles. Sen dúbida, nunca antes se achegaron tantos fondos para facer que sexa de novo o cerne da cidade.

As obras que enchen o casco histórico son a mellor proba de que hai un compromiso político firme pola súa recuperación. Á reforma de 19 rúas e á rehabilitación de ao redor de 60 edificios que se desenvolven desde o Concello e o Consorcio, hai que engadir as axudas aos particulares para a rehabilitación de fachadas e cubertas e actuacións en interiores en vivendas e locais comercias. Os proxectos para a apertura da Pinacoteca e o Centro Fotográfico Galego, o programa de limpeza de pintadas, os Coidadores do Barrio, a intalación dunha rede de banda ancha Wimax… son algunhas das pezas que estamos artellando para rematar o puzzle.

Un puzzle no que xoga un papel fundamental a mellora da mobilidade. É unha peza clave conseguir que os desprazamentos polo barrio sexan cómodos e accesibles e que exista unha boa conexión entre as zonas alta e baixa do casco histórico. Precisamente ese é un dos obxectivos da reforma do entramado viario que estamos a desenvolver, cun orzamento de 10 millóns de euros. Nomeadamente a remodelación do eixo Porta do Sol-Elduayen-Paseo de Alfonso vai ser un aspecto determinante para mellorar a conexión entre a parte alta e baixa do barrio. Deixará de ser unha barreira que separa para transformarse nun espazo de unión do barrio e encontro da cidadanía.

No plan de mobilidade que temos para o Casco Vello inclúese tamén a proposta do servizo de transporte público con microbuses eléctricos que poñeremos en marcha o vindeiro ano. Aínda que a nova Xunta desbotou financiar o proxecto do funicular para unir O Berbés co castelo de San Sebastián, como tiña previsto a anterior Consellería de Vivenda, estamos decididos a levar o proxecto adiante, xa que entendemos que é básico, non só para facilitar as comunicacións do barrio, senon tamén para a rexeneración dunha zona tan emblemática como O Berbés.

É certo que aínda queda moito traballo por diante para conseguir que o Casco Vello estea na súa totalidade rehabilitado, pero ninguén pode poñer en dúbida que a transformación é xa un feito. Alomenos no cincuenta por ciento do barrio é xa tanxible, é unha realidade. Nestes dous anos temos iniciado un proceso que non ten volta atrás, un proceso que fará que a cidade recupere para a cidadanía o lugar no que naceu.

Compartir

Das 150.000 persoas que en Vigo cotizan á Seguridad Social  aproximadamente o 75% ten salarios que rondan os 1.000 euros. A elas hai que engadir as que se atopan en situación de desemprego. Representan aos sectores da poboación que viven o seu día a día facendo contas para poder chegar a fin de mes. A súa situación cobra maior dificultade nesta época na que a crise económica fire máis aos que menos teñen.

Non parece que as medidas impulsadas polo Goberno do Estado para facer fronte á crise  vaian axudar a estas rendas menos favorecidas. Todo o contrario. A súa política fiscal  penaliza ás máis baixas. A anunciada subida do IVE, por exemplo, vai gravar o consumo independemente da renda e terá un efecto negativo sobre a demanda no actual contexto de crise.

Ese non é o mellor camiño para minorar os efectos que a crise está a deixar nos sectores máis desfavorecidos da poboación.  En tempos de dificultades económicas temos que impulsar medidas que contribúan a minorar o seu alcance, especialmente, naqueles sectores de poboación que contan con menos resortes para facerlle fronte.

Os gobernos deben priorizar o gasto e desenvolver políticas que impulsen a reactivación económica. Como prioridade temos que apostar polo investimento productivo. Iso é o que estamos a facer desde a Tenencia de Alcaldía coas áreas que xestionan os concelleiros de concelleiras do BNG. Bo exemplo desta política que estamos a desenvolver é a iniciativa posta en marcha desde a Concellería de Comercio, destinando 1.200.000 euros para axudar ás familias con menos recursos, pero coa dobre finalidade de que ese investimento permita dinamizar o consumo no pequeno e mediano comercio e nos mercados municipais,  un dos sectores que máis está sentido os efectos da crise económica.

Este programa vai permitir que 1.000 familias este ano e outras 1.000 nos tres primeiros meses de 2010 dispoñan de 600 euros para afrontar as súas necesidades básicas. Os vigueses e viguesas que teñen menos recursos van poder facer a compra, mercar roupa ou material escolar e, en definitiva, os productos de primeira necesidade contando cunha axuda que, ao tempo, favorece o consumo. É unha medida que vai beneficiar ás denominadas familias “mileuristas”, xa que o límite que se establece é que a renda familiar non poderá ser superior aos 351 euros mensuais por integrante.

En tempos de crise hai que axudar directamente a quen máis o precisa, pero tamén é preciso incentivar o consumo para que os diferentes sectores productivos non sufran dobremente as consecuencias da crise. Que unha familia dispoña de 600 euros ao mes vai mellorar a súa economía doméstica, pero tamén beneficiará o noso pequeno e mediano comercio, porque nel vai mercar,  e por extensión repercutirá positivamente nos sectores dos que se abastecen estes negocios.

As axudas ao consumo para as familias foi unha medida que puxemos en marcha en colaboración directa cos comerciantes da cidade. É unha das liñas de actuación deseñadas para apoiar ao comercio diante dunha situación complexa para o mantemento do emprego, nun sector no que traballan 16.000 persoas na nosa cidade. Imos seguir nese camiño. Temos xa en  tramitación outra axuda de 600.000 euros para potenciar o emprego e a formación no pequeno e mediano comercio. Estamos certos de que son iniciativas deste tipo as que teñen que impulsar as administracións para responder diante da cidadanía.

Compartir

Singularidade. Esa é a proposta que Vigo debe facer para proxectar o seu futuro. Estamos nun século recén estrenado no que a globalización derruba fronteiras e competitividade é a palabra que move o mundo. Neste escenario, máis ca nunca, a nosa cidade debe enfrontar o seu futuro sen complexos, tirando partido das súas fortalezas e poñer en valor o que nos fai singulares.

Hai moito partido por xogar e debemos ter clara cal vai ser a nosa estratexia para conseguir o mellor resultado. Por suposto, debemos seguir mimando o noso tecido industrial, pero non podemos seguir fiando exclusivamente o noso futuro nese sector. Vigo pode ser tamén un referente noutros ámbitos, nomeadamente o turístico, o cultural, o tecnolóxico, o comercial, o social ou o deportivo. 

Dispoñemos  dos mellores mimbres. Contamos cun gran potencial emprendedor empresarial e coa capacidade e o esforzo que os vigueses e viguesas amosamos día a día. Porque non debemos esquecer que Vigo é hoxe a primeira cidade de Galiza, o motor industrial e económico deste país, grazas á unha cidadanía que ten sido quen de saber facer fronte sempre ás dificultades e resolver con imaxinación os atrancos que teñen aparecido no camiño, caseque sempre en forma de discriminación doutras administracións no reparto do pastel orzamentario.É tempo de que mude esa tendencia. Para iso Vigo, os vigueses e as viguesas, debemos crér máis na nosa cidade e confiar realmente nas nosas posibilidades. Desde a Tenencia de Alcaldía estamos a traballar para conseguir que cada día queiramos máis a nosa cidade e nos sintamos orgullosos dela.  Aí está a nosa aposta decidida pola recuperación do noso Casco Vello, o noso verdadeiro sinal de identidade como cidade. É unha tarefa laboriosa e máis lenta do que todos e todas desexamos, pero sen dúbida estamos no bo camiño para convertir o noso barrio histórico nun lugar de referenza para o turismo. Un casco antigo rehabilitado, xunto ao incomparable contorno natural que ofrece a nosa ría e a coroa de montes que nos rodea son aspectos que moi poucas cidades poden ofrecer para estar en pé de igualdade na forte competencia que hai no sector turístico. Esas son as nosas singularidades. Ademais contamos como armas estratéxicas o Vigo Convention Bureau, que permitirá que a cidade entre na rede internacional para a organización de eventos, e o Plan de Competitividade Turística que vai poñer en valor as nosas fortalezas como destino turístico.Debemos apostar tamén por facer a Vigo protagonista e programar eventos que nos permitan amosar as nosas capacidades. Acabamos de acoller na nosa cidade o Mundial de Hóckey sobre Patíns, un evento que ten demostrado unha vez máis a nosa capacidade organizativa e que premitiu que a cidade tivera proxección internacional. Aspectos aos que hai que engadir o retorno económico que a celebración desta competición deixou no sector hosteleiro, hoteleiro e comercial da cidade. O Mundial é un bo exemplo do que os grandes eventos poden significar no futuro nunha cidade como a nosa.

Igualmente temos opcións para presentar ao mundo unha oferta cultural singular. Estamos a traballar para rentabilizar ao máximo os magníficos museos que temos na cidade. Na nosa aposta de futuro funcionarán en rede, cunha oferta coordinada. Esa será unha das mellores cartas de presentación de Vigo á volta duns anos.

Pero, sobre todo, a nosa cidade debe explotar ao máximo a súa singularidade no aspecto social. Vigo ten sido sempre unha cidade solidaria e agora máis que nunca debe selo. Calquera proposta de futuro ten que pasar necesariamente pola mellora da calidade de vida dos cidadáns e das cidadás, especialmente dos máis necesitados. O fin último debe ser sempre a xente. Para que a proposta de futuro da nosa cidade triunfe debemos garantir a igualdade de oportunidades para todos e todas. Para nós ese é o obxectivo prioritario e nel traballamos a reo.

Estou certo de que a Vigo lle sobran elementos que a fan singular para encarar o seu futuro con garantías. Se conseguimos superar o lastre que arrastramos na execución de infraestruturas básicas, como o AVE, esta cidade será imparable.  

Compartir

Nestes últimos tempos puidemos escoitar a iniciativa do novo goberno que preside o señor Núñez Feijóo de eliminar a proba de galego nas oposicións que se celebren na nosa comunidade. Insisten os señores do Partido Popular en querer facer da lingua un cabalo de batalla e insisten tamén en querer eliminar todo aquilo que aos galegos e galegas nos fai singulares e nos configura como un país propio. Neste tema en concreto estaría ben que nos paráramos a pensar nas consecuencias que, máis alá do propio ataque á nosa lingua, se poden derivar para a nosa economía e, sobre todo, para o emprego no noso país.

Que está dicindo o señor Núñez Feijóo cando anuncia en todo o Estado que se acabou en Galiza a proba de galego nas oposicións? Está, sen dúbida, facendo un chamamento a estremeños, andaluces, etc. a que veñan a opositar aquí. Está animando a que os postos de traballo públicos que se xeran cos cartos de todos os galegos e galegas sirvan para ofertar posibilidades máis alá das nosas fronteiras, en detrimento da protección básica que os poderes públicos galegos deben estabelecer para a súa cidadanía. Os mozos e mozas que viven en Galiza, que estudan en Galiza e que son fillos de traballadores e traballadoras galegos non poderán contar cun valor engadido que é o de coñecer e dominar unha lingua máis que os outros.

A alguén se lle ocorre que en calquera oposición, nun concurso de méritos ou en calquera outro tipo de baremación non se teñan en conta os idiomas, os mestrados realizados ou a titulación obtida? No caso dos galegos e as galegas que opten a un posto público na súa terra eliminaráselles, por unha decisión política inaudita, a posibilidade de poñer en valor o coñecemento dunha lingua que ademais está recoñecida pola Constitución e polo Estatuto como lingua oficial de Galiza. Parece que o Partido Popular, lonxe de protexer os intereses da cidadanía galega, encamíñanos cara á triste historia da emigración dos nosos mozos e mozas.

Non se trata de discriminar a ninguén. Calquera persoa do Estado español ten o dereito de vir opositar a Galiza, pero se trata de defender que quen máis dereito ten a traballar na nosa terra son os galegos e as galegas, que contribúen co seu esforzo ao desenvolvemento do noso país. Estes días os nosos gandeiros están reclamando protección para as súas explotacións, para que os produtos foráneos non afecten ao seu mercado. Os traballadores e traballadoras do metal, da automoción e da pesca están pedindo que non se destrúan postos de traballo na nosa terra, que se axude aos sectores básicos da economía galega para acadar o mantemento dos postos de traballo. Mesmo se dan axudas para incentivar a compra de automóbiles, axudas da propia Xunta, e que loxicamente recaen en mans dos galegos e galegas. Por que entón non se fai o mesmo coa nosa lingua?. É un valor que nos diferenza dos outros e que nos daba a vantaxe de ter maiores oportunidades para acceder a un traballo digno na nosa terra.

Non se dan de conta os señores do PP que coa súa batalla ideolóxica contra a nosa lingua están iniciando o camiño de equiparar a Galiza, non coas nacionalidades históricas que dende sempre se caracterizaron pola defensa do seu, senón co resto do Estado, cando Galiza sempre tivo un espazo diferenciador que nos ten levado a sentir ese orgullo de pobo e de País, nin mellor nin peor, pero si distinto aos outros.

Fóra de calquera ideoloxía o pobo galego sabe ben como defenderse cando se trata de reivindicar o respecto polo noso, pola nosa xente e polo que somos. A lingua galega non debe ser senón un instrumento e un sinal de identidade que ten que facer que nos unamos e que xuntos loitemos por un mellor futuro para todos e todas as e, en particular, para os nosos mozos e mozas na busca do seu futuro e da súa realización persoal.

Compartir

O tempo da e quita razóns. Este dito popular cobra forza estes días tras a presentación do Plan de Utilización de Espazos Portuarios, un documento que desde o BNG reclamamos insistentemente como paso previo á calquera actuación portuaria. O simple feito de que, por fin, exista ese plan é xa unha victoria dos nacionalistas, que durante moito tempo estivemos sos como formación política nesa reivindicación e fomos, por elo, o foco de críticas e acusacións que hoxe se demostran inxustas.

Pero non só a presentación do documento é unha boa nova para nós, tamén as súas conclusións son benvidas porque abren o camiño para que se poida chegar a un consenso sobre como debe ser o futuro do noso Porto. O primeiro que podemos constatar é que o plan di que é posible o desenvolvemento portuario co respecto medioambiental pola nosa ría. Desde o BNG puxemos sempre como condición que calquera actuación tiña que ser compatible coa ría. Esa posición que defendimos non foi sempre entendida, pero hoxe se demostra que, como dicía ao inicio, o tempo da e quita razóns. É posible que o Porto creza, algo do que nunca estivemos encontra, pero ese crecemento pode facerse sen acometer recheos puros e duros, racionalizando primeiro os espazos e buscando solucións que non danan a ría.

O Plan de Usos non só elimina recheos anteriormente propostos, senon que recolle alternativas totalmente compatibles co medio ambiente para cada unhas das ampliacións que se consideran necesarias. Nós imos velar porque cando haxa que optar por unha ou outra solución non sexa o criterio económico o que prime, senon o medioambiental. Pero ademais diso, cada unhas das actuacións terá que pasar previamente un informe medioambiental, cuestión esta que cando a reclamaba o BNG hai anos era calificada como un despropósito e que hoxe xa non se cuestiona.

Este documento é, en definitiva, un bo punto de partida para que o Porto de Vigo poda seguir sendo competitivo e desenvolver as súas infraestruturas para mellorar os seus servizos. Estamos moi satisfeitos de que finalmente se entenderan as nosas razóns e se asuman como puntos de partida para facer compatible o crecemento do Porto co noso gran tesouro, a Ría. O tempo da e quita razóns, e neste caso doulla ao BNG.

Compartir

Hoxe coñecemos os últimos datos do paro e como era previsible non son bos. O desemprego subiu en Galicia o último mes en máis de 11.400 persoas e a cifra de parados supera xa os 200.000. Estas persoas que perderon o seu emprego son a verdadeira cara da crise. Son elas as que sinten en carne propia o difícil momento económico que estamos pasando, ás que fan números para chegar a fin de mes e non chegan, ás que demandan axuda para poder pagar a súa hipoteca… Son elas as que viven no día a día as consecuencias da crise e son elas, polo tanto, ás que temos que apoiar.

Nas actuacións que se están a desenvolver para combatir a crise o principal obxectivo ten que ser garantir que os cartos chegan ás empresas e sectores económicos que máis o precisan e ás familias que están asumindo a sangría do desemprego. A preocupación das administracións ten que ser como axudar a estos colectivos é non crear espectáculos arredor do grandes banqueiros e empresarios. Non podemos permitir que haxa pequenas e medianas empresas que están facendo equilibrios ou se ven obrigadas a facer Expedientes de Regulación de Emprego porque non reciben apoio financieiro, mentras os grandes titulares continúan a ser como se vai salvar desta situación aos bancos. Calquera axuda que se dirixa a eles ten que garantirse que repercuta directamente nas familias e nesas empresas que son o auténtico soporte do noso tecido económico.

O apoio hai que enfocalo en axudar aos sectores máis desfavorecidos, ás persoas con menos recursos e aos empresarios que xeran emprego. Nese camiño estamos a traballar as diferentes concellerías nacionalistas. Desde o Departamento de Benestar Social tense incrementado notablemente todos os programas e axudas dirixidos aos máis desfavorecidos. Na área de Comercio estamos a traballar directamente coas asociacións para desenvolver as iniciativas que eles entenden que máis lles poden beneficiar. Son só algúns exemplos do que estamos a facer no curto prazo, pero pensamos que tamén hai que pensar no longo prazo. É por iso que consideramos moi importante traballar na promoción da cidade ou xestionar que a cidade conte con eventos deportivos ou culturais de carácter internacional. Eses investimentos redundarán en beneficio para a cidade en sectores como o hosteleiro, o hoteleiro ou o comercio. Son grandes xeradores de emprego, nunha cidade que ten que diversificar o seu papel como motor de Galiza máis alá da industria, pero que son dos máis afectados pola crise e, como consecuencia, nichos nos que se está a instalar o paro. Eses empresarios e empresarias e os seus traballadores e traballadoras son a verdadeira cara da crise.

Compartir