Nos últimos días estamos a escoitar máis dunha manifestación sobor da chegada do AVE á nosa cidade, os prazos de execución e os investimentos necesarios para que se cumpran os compromisos que veñen facendo tanto o presidente do Goberno como destacados representantes do PSOE. Son moitas as declaracións que se están a facer sobre esta infraestrutura, a situación actual dos distintos tramos do AVE en Galiza e o corredor do Eixo Atlántico, que debe servir para a unión de Galiza, e en especial Vigo, co norte de Portugal. A pesar diso a realidade é que non se disipan as dúbidas sobre cando e como chegará o AVE.

Galiza e Vigo xa sufriron as consecuencias de ser os últimos na chegada das autovías. Cando noutros lugares do Estado español xa tiñan resolta esa demanda, todavía andabamos aquí cos estudos informativos, informes de impacto ambiental, etc. Cando noutras zonas do Estado estaban desenvolvendo xa unha clara política económica vinculada ás comunicacións terrestres e transporte por estrada, as empresas viguesas e galegas tiñan que loitar con tempos de sete, oito ou nove horas para achegar os seus produtos a lugares como Madrid, Euskadi, Cataluña ou Andalucía.

Dende o Bloque Nacionalista Galego dixemos xa tanto no Parlamento do Estado en Madrid como en Santiago que non podemos permitir que unha vez máis sexamos os últimos na consecución dunha infraestrutura que é fundamental para o noso desenvolvemento. Os galegos e as galegas, os vigueses e as viguesas non somos cidadáns de segunda categoría e xa está ben de que todos os recursos teñan sempre destinatarios prioritarios noutras zonas do Estado español.

Os políticos e toda a cidadanía debemos esixir que se nos fale con claridade, que se nos diga cales son os investimentos que o Ministerio de Fomento ten previsto facer para cumprir o calendario de 2012 para a chegada do AVE e 2013 para o remate do Eixo Atlántico. Deben dicirnos, sen máis rodeos, cando se van a licitar os tramos que faltan entre Lubián e Ourense, que son a vía fundamental para que a chegada do AVE se faga en prazo. Diante da inconcreción que vimos padecendo, o mínimo que debemos exisir, porque non, é unha visita á cidade da ministra de Fomento para que lle explique a toda a cidadanía viguesa cales son os propósitos que o seu departamente ten a respecto da chegada do AVE a Vigo.

Coa presión en Madrid do BNG tense avanzado moito nestes últimos anos, como por exemplo conseguir que o 8% dos investimentos do Estado en materia de infraestruturas veñan para Galiza. Ben é certo que iso non é sufuciente. Si queremos que o AVE chegue no 2012 teñen que se triplicar estes investimentos, doutro xeito non será posible cumprir os prazos.

Compartir

Unha vez que ten rematado a temporada futbolística quixera facer unha reflexión a respecto do club máis representativo da nosa cidade, o Real Club Celta de Vigo. Non pretendo inmiscuirme no aspecto deportivo, onde o Celta ten plena autonomía, pero si comentar aqueles aspectos que teñen que ver coa súa situación económica actual e co papel que o Concello de Vigo debe desenvolver.

Vaia por diante que son celtista desde os seis anos, ademais de abonado e accionista do club, e o son porque considero que hai que apoiar aos nosos emblemas deportivos, culturaris, sociais… Iso si, o meu é un apoio individual e persoal. Cada vez que renovo o meu abono é cos meus cartos e co meu esforzo económico, ao igual que o fan todos e todas os afeccionados que tamén apoian ao noso club.

A realidade é que o Celta está nestes momentos diante dunha situación económica preocupante, proba delo é que quere acollerse á Lei Concursal para poder renegociar a débeda existente e elaborar un plan de viabilidade económica que lle permita encarar o futuro con garantías. Unha vez máis, e xa van sendo moitas, asistimos a unha situación da que única e exclusivamente é responsable a propia xestión realizada polo Celta. Aos socios, abonados e cidadáns en xeral non se nos ten consultado, nin puidemos incidir nas directrices económicas ou na planificación do club.

O Concello de Vigo leva máis de 20 anos facilitándolle ao Celta un instrumento moi importante para a captación de recursos económicos. O club ten de xeito gratuito o uso dunha instalación municipal como é o estadio de Balaídos, pero tamén utiliza uns terreos de propiedade municipal na Madroa para adestramento de todas as súas categorías. Non só iso. Tamén se lle permite a explotación de todos os dereitos de publicidade do campo, así como das cantinas e outros espazos do estadio que o equipo sempre utilizou sen nengún tipo de contraprestación. Mesmo hai que lembrar que a día de hoxe non se ten regularizado nin siquera o pago da luz e a agua desas instalacións, que lle correspondería ao Celta, e non podemos obviar que as obras importantes de remodelación ou de mantemento da estructura de Balaídos teñen sido asumidas sempre a través dos cartos do erario público.

Chegado a este momento aos responsables políticos non nos pode vencer o noso corazón de afeccionados. Eu sempre quero e vou querer o mellor para o Celta, pero como responsable político teño que dicir que os cartos públicos son de todos os vigueses e viguesesas, dos que nos gusta o fútbol e dos que non. Estamos viviendo desgraciadamente un tempo de crisis económica. Vemos como os pequenos e medianos comerciantes están sufrindo para manter os seus negocios. Asistimos nas rúas da nosa cidade a manifestacións de traballadores e traballadoras reclamando o mantemento dos seus postos de traballo. Diante disto os políticos temos que ser valentes e non deixarnos levar por un certo populismo ou pola demagoxia. Se a pregunta é ¿hai que apoiar ao Cetla? Eu digo con rotundidade que si, ao igual que temos que apoiar aos distintos sectores que son tamén emblemáticos na cidade e a outros moitos equipos que levan anos esforzándose ao igual que o está a facer o Celta.

O problema non está en ampliar o convenio que o Concello ten co Celta. O problema está en como se amplía e en que condicións. Hai que marcar claramente as contrapartidas que o club ten que repercutir na cidade. O Celta terá que colaborar coa cidade na reforma dun estadio do que é o principal beneficiario, poñendo enriba da mesa parte dos seus dereitos en publicidade, explotación de locais comercial… para axudar economicamente a esta remodelación. No convenio terán que reflectirse e regularizarse as contraprestacións económicas que o club terá que afrontar e tamén as de tipo social que o Celta terá que revertir na cidade.

Sei que esta opinión pode parecer impopular nalgúns sectores do celtismo, pero estou certo de que os pais e nais, os traballadores e traballadoras que imos a apoiar ao noso equipo todos os domingos e que pagamos as nosas cuotas sabemos diferenciar claramente o límite entre apoiar a fondo perdido a unha sociedade anonima deportiva e o apoio que se lle pode dar ao club, como se fai con outros sectores, esixindo as xustas contrapartidas.

Cantos saneamentos, cantas renegociacións se teñen feito xa para sanear aos clubes de Primeira e Segunda División, dicindo sempre que sería á última? Para que sirven as sociedades anonimas deportivas se ao final os seus desaxustes económicos temos que pagalos todos os contribuíntes?

Eu seguirei indo a Balaídos e apoiando ao noso Celta, ao igual que aos demais equipos desta ciade, pero non permitirei que a miña condición de afeccionado me faga perder a responsabilidade política que temos cos nosos administrados e administradas que son os vigueses e as viguesas.

Compartir

A emisión dun programa de televisión sobre o Casco Vello leva unha semana protagonizando o debate na cidade. Eu penso que a visión que se ofrecue, sendo real, é parcial e só recolle unha parte da situación do barrio. Pero feita esa reflexión inicial, o que levo varios días tratando de entender é por que parece que o problema existe agora porque sae na televisión. É como se o deterioro do Casco Vello xurdira de pronto ou que a situación de marxinalidade na que viven algunhas persoas acontecera de súpeto. Non é así. A situación do barrio é froito de moitos anos de abandono, e o malo non é que esa realidade ofreza agora a través das pantallas da televisión dos nosos fogares unha mala imaxen da cidade, que tamén, o realmente importante é que esas situacións existen é hai que darlle solución.

Cando negociamos o pacto de goberno puxemos moito interese en asumir a xestión do Casco Vello precisamente porque pensamos que é xa hora de que Vigo recupere o cerne da cidade. Como concelleiro de Cascos Históricos e presidente do Consorcio de Casco Vello teño un compromiso persoal co barrio e o meu obxectivo nestes anos que temos por diante é conseguir que a súa recuperación integral avance con paso firme.

Como dicía ao principio o Casco Vello non é só o que saíu no programa “Callejeros”. Esa é unha parte da realidade, pero non o todo. Hai zonas nas que a recuperación xa se deixa sentir e que deben servir como elemento dinamizador para espallar a rehabilitación a todo o barrio. Porque a transformación do barrio ten que ir máis alá da recuperación de edificios, hai que conseguir tamén a transformación social, facendo que o Casco Vello no seu conxunto sexa de novo un lugar de encontro, unha zona na que os vigueses e viguesas poidan vivir, pero tamén gozar do seu lecer, ir de compras ou desenvolver actividades que agora lle están vetadas.

Grazas, sobre todo, ao tesón e empuxe das xentes do Casco Vello ese obxectivo empeza a coller forza. As administracións temos a obriga de acompañar o proceso e así o estamos a facer. Os andamios que xa se empezan a ver son un bo exemplo. Nunca coma agora houbo unha implicación tan importante tanto da Xunta, a través da Consellería de Vivenda, como do Concello. Sei que hai moitos e moitas escépticos e teñen motivos para esa incredulidade, porque ao longo dos anos houbo oportunidades desaproveitadas e moitas promesas incumpridas. Eu estou certo de que desta vai. Non será un cambio radical, como eses aos que nos teñen afeitos nalgúns programas de televisión que están na antítese de “Callejeros”. Será un camiño que teremos que percorrer entre todos pasiño a pasiño, asegurando cada novo chanzo que subimos, pero no que xa non hai volta atrás. Eu estou firmemente convencido de que é posible e, ademais de seguir pedindo paciencia aos veciños e veciñas, pido tamén que creades que está ao noso alcance conseguilo, pido a vosa complicidade…  

Compartir

Era o ano 1999 cando empecei a soñar. Soñaba con que a miña cidade acollera un gran evento deportivo, que fora un elemento dinamizador do noso deporte, pero tamén supuxera o impulso necesario para a consecuención de máis e mellores infraestruturas. Ese ano celebrábase en Mallorca a Universiada de Verán. Eu asistía con certa envexa, teño que recoñecelo, a aquel espectáculo e pensaba ¿por que non?, ¿por que non en Vigo?

Esa idea foi agromando na miña cabeza e empezou a tomar forma cando un goberno presidido polo BNG iniciou a tramitación do Plan Xeral de Ordenación Municipal. Na memoria inicial daquel documento xa se recollía a necesidade de que Vigo puidera organizar un evento deportivo de alto nivel internacional e mencionabase expresamente a Universiada. Con ese obxectivo reservouse espazo para a construción da Cidade do Deporte, elemento que é hoxe clave no noso proxecto de candidatura. Foi tamén por aquel entón cando e empezamos a recabar información sobre a celebración da Universiada en Mallorca.

O soño foi collendo forza é xa no programa electoral co que nos presentamos ás eleccións do ano 2003 aparecía como un compromiso do BNG que Vigo fora candidata a sede dunha Universiada. Daquela non tivemos opción a poder poñer en marcha esta iniciativa, pero eu seguía soñando. E novamente incluimos ese proxecto no programa co que nos presentamos ás últimas eleccións municipais. Desta vez si tivemos ocasión de asumir o reto e desde o primeiro momento empezamos a traballar para dar forma a ese soño.

Foron meses de moito traballo, pero o día 11 de marzo tivo a súa primeira recompensa coa elección de Vigo como candidata do Estado español á organización da Universiada 2013. Quero aproveitar este espazo para agradecer toda a colaboración que teño atopado nesta andaina que iniciamos hai seis meses. Sen a implicación neste proxecto de todas as institucións, o mundo do deporte, ás entidades, os colectivos empresariais, sociais, sindicais e veciñais sería moi difícil que hoxe poidéramos celebrar o noso primeiro éxito.

Pero eu sigo soñando. Agora entramos xa na recta final. Empregando un simil futbolístico podemos decir que conseguimos clasificarnos para a Champions e agora temos que loitar por gañar esa competición. É un reto difícil, pero estou certo de que non é imposible. Co respaldo dos vigueses e viguesas seremos quen de demostrar que Vigo é a mellor candidata para albergar unha competición que en número de participantes só supera unhas Olimpiadas.

Desde o 11 de marzo soño cun Balaídos reformado acollendo a cerimonia inaugural da Universiada en xullo de 2013. Soño cunha Vila Universitaria acollendo aos 10.000 deportistas universitarios de 170 países que encherán a nosa cidade. Soño con 5.000 voluntarios, mozos e mozas, como a mellor imaxen do que somos. Soño con deportistas galegos e galegas subindo ao alto do podio.

Soño e continúo soñando e agardo que todos e todas soñedes conmigo….

Compartir

A crispación e a confrontación téñense convertido nas protagonistas nas últimas semanas no Concello. A polémica está centrando a actividade política e iso non é bo. Non é bo para a convivencia política, pero o que é máis importante, non é bo para os intereses de Vigo. Os esforzos e tempo que se adican ás disputas van directamente en detrimento do traballo pola cidade. É unha conclusión lóxica.
A orixe desta situación é, sen dúbida, a celebración das eleccións xerais que temos á volta da esquina. A gran preocupación dos dous grandes partidos estatais é nestes intres os resultados desa cita electoral e lamentablemente ese interese estase trasladando ao día a día do Concello. O espectáculo que se está a dar é bochornoso. Non atopo outro calificativo.

O BNG non vai entrar nese xogo. Desde logo que eu traballarei para que a miña formación política obteña os mellores resultados posibles nas eleccións xerais, pero nunca utilizando á institución á que represento, nin o cargo que ocupo. Na actividade municipal á cita do 9 de marzo debe quedar ao marxe. É preciso diferenciar ben onde empeza e acaba a nosa responsabilidade como representantes dos vigueses e das viguesas -tanto os que estamos no goberno, como os que están na oposición- e cales son os escenarios desde onde se pode facer campaña electoral.

Estou certo de que do enfrontamento ninguén tirará réditos electorais. Penso que a cidadanía está chea de que perdamos o tempo nesas leas e reproba todo o que está acontecendo. De seguro que está a tomar boa nota das actitudes, feitos e declaracións destes días.
Chegados ata onde nos ten levado esta situación é preciso que uns e outros recuperen a calma e a sensatez. Aínda están a tempo.

Compartir

Cando empeza un novo ano é o momento de deterse un anaco e marcarse obxectivos. Temos por diante doce meses que dan para moito e este ano, aínda máis, porque o 2008 trae un día de agasallo. A nivel persoal cada un de nós facemos unha lista de bos propósitos e establecemos as nosas prioridades. Cando se teñen responsabilidades de goberno é obrigado tamén facelo así para asegurar unha boa xestión e rachar coa improvisación.

Deixamos atrás seis meses de goberno no que desde as nosas áreas, ademais de iniciar xa algúns proxectos, adicámonos a planificar a acción de goberno que imos desenvolver dagora en diante. Na campaña insistín moito na necesidade de que esta cidade precisaba rematar coa política de parcheo e tiña que deixar de moverse por impulsos. Foi por iso que quixemos aproveitar este tempo para definir o camiño que imos percorrer nos vindeiros anos. Ese traballo xa está feito e chega o momento de empezar esa andaina con paso firme.

O 2008 ten que ser o ano no que a nosa cidade fixe ou seu rumbo; ten que ser o ano no que se faga realidade o impulso definitivo que Vigo precisa para competir en pé de igualdade coas principais cidades do mundo; ten que ser o ano no que se avance de xeito decidido nas políticas de igualdade; ten que ser o ano de progresar na mellora do benestar dos vigueses e as viguesas; ten que ser o ano no que Vigo conte cunha programación cultural municipal de calidade e para todos os públicos; ten que ser o ano no que sexamos quen de achegar a práctica deportiva a toda a cidadanía e a nosa candidatura á Universiada triunfe; ten que ser o ano no que se empece a facer realidade, por fin, a recuperación do Casco Vello; ten que ser o ano no que os mozos e mozas atopen na súa cidade máis e mellores oportunidades. Ten que ser, en definitiva, o ano dun Vigo imparable.

Compartir

Abro novamente esta fiestra e asómome a ela agardando atoparvos ao outro lado. Quero abrila pedíndovos desculpas polo tempo que estivo pechada, moito máis do que eu desexaba. Quixemos mellorala e darlle unha nova imaxe e o que pensamos que ía ser un proceso sinxelo, complicouse máis do desexado e fixo que durante estes últimos meses este canle de comunicación que manteño con vós permanecera inactivo.

A ausencia destes meses non fixo máis que reafirmarme na necesidade de contar cun foro, como este, a través do que poder trasmitirvos as miñas opinións e inquedanzas e recoller as vosas suxestións e tamén, por suposto, as vosas críticas. Tras os primeiros meses de toma de contacto coas responsabilidades de goberno, agora estamos xa metidos de cheo na xestión e posta en marcha de novos proxectos. É por iso, que quero escoitarvos, quero coñecer o que pensades e quero saber cal é a vosa visión do que estamos a facer.

Comprometinme durante a campaña a manter un contacto permanente cos veciños e veciñas e penso que este é un bo xeito de facelo. Agardo que, tras este reencontro, recuperemos o diálogo que mantivemos cando inicie este blog. Ao igual que entón continuarei respostando a todos os vosos comentarios. O único que vos pido é un pouquiño de paciencia se tardo en contestarvos. Irei atendendo ás voas opinións e suxestións dependendo do tempo de que dispoña, que uns días será máis e outros menos, pero podedes ter a certeza de que ningún quedará sin atender.

Dagora en diante aquí me podedes atopar, disposto a escoitar…

Compartir